از من مپرس ای دل چرا آشفته ام آشفته
یا بر لبی چون قصه ای ناگفته ام نا گفته
داغم نکن رنجم نده این غم نهفته بهتر
این قصه ها رنج آوره ای دل نگفته بهتر
برو دست رو این دلم نزار غم من حساب نداره
چشمائی که جون دریا بشه شبا دیگه خواب نداره
این گفتگو بی حاصله عشق من و او مشکله
داغم نکن رنجم نده این غم نهفته بهتر
این قصه ها رنج آورهای دل نگفته بهتر
برو دست رو این دلم نزارغم من حساب نداره
چشمائی که چون دریا بشه شبا دیگه خواب نداره
این گفتگو بی حاصله عشق من و او مشکله
داغم نکن رنجم نده این غم نهفته بهتر
این قصه ها رنج آورهای دل نگفته بهتر ( ادامه )

من تو را می بینم استخوانی بر پوست
به گدایی رفتی بر در دشمن و دوست
من تو را می بینم تشنه تر از دیروز
آن که نان می دهدت نان تو در کف اوست
خاک تو سفره ی توسفره یتو از کیست
سفره ی دنیا پر سفره ی تو خالیست
همه جا منتظرند همه کس می پرسند
ناجی شرق کجاست؟آن که جنس خود ماست
ناجی شرق تویی ناجی شرق منم
من که با دیدن توهمه جا می شکنم
من که با دیدن توهمه جا می شکنم
از چه رو خاک زمین شده تقسیم چنین
یک جهان صدها دست مرزها مرز شکست
من جهان سوم تو جهانی دیگر
سهم تو هرچه که هست سهم من خون جگر ( ادامه )

الا ای آهوی وحشی کجایی
مرا با توست چندین آشنایی
دو تنها و دو سرگردان دو بی کس
ددو دامت کمین از پیش و از پس
بیا تا حال یکدیگر بدانیم
مراد هم بجوییم ار توانیم
که میبینم که این دشت مشوش
چراگاهی ندارد خرم و خوش
که خواهد شد بگویید ای رفیقان
رفیق بیکسان یار غریبان
مگر خضر مبارک پی در آید
به یمن همتش کاری گشاید
چو آن سرو روان شد کاروانی
ز شاخ سرو می کن سایبانی
لب سرچشمه ایی و طرف جویی
نم اشکی و با خود گفتگویی ( ادامه )

در آسمان عشق من نوری نمی تابد چرا؟
یک شب ز رنج زندگی چشمم نمی خوابد چرا؟
من تک درخت صحرای دردم بی برگ و بار افتاده ام
در چشم تنگ دنیا دریغا بی اعتبار افتاده ام
در سایه من هرگز نخفته یک رهگذار خسته ای
چون قطره اشکی گویی ز چشم این روزگار افتاده ام
شمعی که بی پروانه شد باید که خود تنها بسوزد
مجنون دشت بی کسی باید که بی لیلا بسوزد
دل را اگر عشقی رسد باید که با مهرت بسازد
خرمن چو در آتش فتد باید که بی پروا بسوزد
آن شمع بی پروا منم من , مجنون بی لیلامنم من ( ادامه )

می داد مهی آوا
مستانه به جمع ما
که ای بی خبر ها
خیزید گل افشانید
آوای طرب خوانید
در رهگذرها
آمد بخت رمیده
دلها رمیده
بر دامن افق نشسته سپیده
ای زهره نوایی
از آن چنگ فریبا
صد راز بیان کن
تو از عالم بالا
امشب تو ای زهره بیا
از رخت شام مرا
چون سحر کن
یک دم به اقصا نگری
همچو مرغ سحری ( ادامه )

بارون بارونه زِمینا تر می‌شه
گل‌نسا جونُم کارا بهتر می‌شه
گل‌نسا جونُم تو شالیزاره
برنج می‌کاره می‌ترسُم بچاد
طاقت نداره طاقت نداره
طاقت نداره طاقت نداره
بارون بارونه زِمینا تر می‌شه
گل‌نسا جونُم کارا بهتر میشه
دونه‌های بارون ببارین آروم‌تر
بارای نارنج داره می‌شه پر پر
گل‌نسای منو می‌دن به شوهر
خدای مهربون تو این زمستون
یا منو بکش یا اونو نستون
بارون بارونه زِمینا تر می‌شه
گل‌نسا جونُم کارا بهتر میشه ( ادامه )

ما پرنده های تنها
زیر شیرونی خونه
هر دو تا خسته ز غربت
هر دو آواره ز لونه
ما دو تا مثل مسافرای کویر
تشنه جرعه ای از محبتیم
ولی بیگانه ز هم
در این سراب لب پر بسته
پر از شکایتیم
اگه دست سرنوشت
رقم بختو برامون می نوشت
یا اگه غارت باد
بهمون فرصت بودن می داد
دیگه دنیا برامون تنگ نمی شد
دیوارای لونمون سنگ نمی شد ( ادامه )

بستی تو تا بار سفر از خونه ی ما
خاموش و سرده بی تو این کاشونه ی ما
رفتی سفر ای بی خبر از ماتم دل
جای تو غم شد همدم و همخونه ی ما
هر جا میرم یادت همیشه هرگز ازم جدا نمیشه
هر چند که این سفر کوتاهه اما دلم رضا نمیشه
تو در این سفر خدایا ز بلا نگه بدارش
که دل امیدوارم به خیال او نشسته
شبی از درد فراغش رو به میخانه نمودم
دیدم از بخت سیاهم در میخانه ببسته
فقط آرزوم همینه که تو از سفر بیایی
نکنه یه وقت بمیره دلم از غم جدایی
بستی تو تا بار سفر از خونه ی ما
خاموش و سرده بی تو این کاشونه ی ما
رفتی سفر ای بی خبر از ماتم دل
جای تو غم شد همدم و همخونه ی ما
هر جا میرم یادت همیشه هرگز ازم جدا نمیشه
هر چند که این سفر کوتاهه اما دلم رضا نمیشه ( ادامه )

شبامون آخ که چه تاریک و چه سرده
دلامون جای غمه لونه درده
تورو بی من منو دور از تو گذاشته
چی بگم؟ با من و تو دنیا چه کرده؟
آسمون با من و تو قهره دیگه
هر کدوم از ما تو یک شهر دیگه
تو دلم این همه غم جا نمیگیره
چی به جز غم داره این دل که اسیره
گفتی از یاد میره این غمها یه روزی
تو دلم ریشه دوونده دیگه دیره
آسمون با من و تو قهره دیگه
هر کدوم از ما تو یک شهر دیگه
تو میگی نامه نوشتی نرسیده
از تو یک خط یا نشون هیچکی ندیده
منم امشب واسه تو نامه نوشتم
اما اشکام همه رو نامه چکیده
اما اشکام همه رو نامه چکیده
تو میگی نامه نوشتی نرسیده
از تو یک خط یا نشون هیچکی ندیده ( ادامه )

حالا که صحبت تنبور و سازه
کی میگه باباجون شبا درازه
تو خوشحالی که در می زنه مطرب
چطور میشه اگه صبح نشه امشب
بنال تا که بنالم
مگه نمدونی تو حالم
دیگه جون تو فارغ
از این فکر و خیالم
غم غصه نخور که پیر میشی
بنام غم اسیر میشی
اونوقت دلت تنها میشه
رسوا میشه و رسوا میشه
غم تو دل نازک تو پیدا میشه و پیدا میشه
بنال تا که بنالم
مگه نمدونی تو حالم
دیگه جون تو فارغ
از این فکر و خیالم
از سر تا پا ریزه ریزه
قر میریزه قر میریزه
پریشونه گیسوی من
لبهای من شور انگیزه
امشب که من با درد و غم بیگانه هستم ( ادامه )