این حقیقت در دلم معوا گرفته
که عشق دیگر در دل تو پا گرفته
ایقدر پروا نکن از اشک من
حرف آخر را بزن
تو مرا رنجانده ای روز و شب گریانده ای
پشت دیوار ریا چهره را پوشانده ای
این حقیقت در دل معوا گرفته
که عشق دیگر در دل تو پا گرفته
اینقدر پروا نکن از اشک من
حرف آخر را بزن
انچه باید بفهمم من دگر فهمیده ام
بارها از دست تو پیش خدا نالیده ام
تو مرا رنجانده ی روز و شب گریانده ای
پشت دیوار ریا چهره را پوشانده ای
این حقیقت در دلم معوا گرفته  ( ادامه )

ای به اندازه صبح فاتح ظلمت و شب
تو تن سنگی من خط مغرور اثر
تو صدای زنبقی
تو سکوت دره ها
مثل دل تپیدنم
یه صدای بی صدا
با تو از برگای گل خلعت من
ای ولی نعمت من
مثل اون شاپرکا پرم از دیدن تو
همه حس بودنم حس بوییدن تو
تو پرای عاشقم قصه اوج و ببین
گیسوانم رو هوا قدمام روی زمین
با تو از برگای گل خلعت من
ای ولی نعمت من ( ادامه )

ای دلبر من که سفر رفتی
از کنج دلم چه بی خبر رفتی
ای نامهربون چه بلا بودی
بر گردن من طوق طلا بودی
من انگشتر و تو نگین من
در کنارتم نازنین من
از نوای من تو بگو
از وفای من تو بگو
من مستم و دل دیوونۀ تو
این دل میگیره خدا بونۀ تو
گلی رفت و تو از کنار من رفتی ( ادامه )

تو غربت چشمات اندوه بارونه
دلتنگیم از تو این چشم گریونه
با من تو نزدیکی یا دورتر از خورشید
تو اعتماد من تو شک و تو تردید
ای شرقی ساده اسیر و آزاده
این همه خوبی رو به چشمات کی داده
من مثل کوه غمم ای مثل گندم پاک
نیلوفر خوبیا ای ساده ای غمناک
ای مثل من خسته ای همصدای من
تو شهر غربت باش تو آشنای من
نرو نرو نرو  ( ادامه )

شاعر نمون تو خلوت
پا بزن تو خاک غربت
زندگی فقط غزل نیست
عاشقی نشه بهانت
نشه بهانت
نشه بهانت
بپرس
بپرس تو از ما
دربدر چه اسم تلخیست
از درخت بپرس سفر رو
گریه کن اینا غزل نیست
بختکه این بغض سفر بند
توی گلوی مردی مثل من
بغض یه گلدون تو چنگ رگبار
بهار مونده توی نمک زار
شاعر غم باش
غم یه بن بست
که گیج و مسته
از غم یک مست
نامه نویس یه بی صدا باش
هم نفس ما تو انزوا باش ( ادامه )

رفتم
گریزانم از دیدارت ، رفتم
پشیمانم از آزارت ، رفتم
مکن هرگز یاد مرا
برو پیشم دیگر میا
مبر نامم بهر خدا
شوی تا از دستم رها ، رفتم
بیا ، بیا
امید نا امیدی ها ، بیا
چرا باشی تو دور از ما ، بیا
رفتی ، از چه رو ، ای دیر آشنا
باز آ ، تا نسوزی ، جان مرا
بیا جانم به قربانت بیا
بیا دستم به دامانت بیا
آزارت نمی کنم دگر
بیهوده مکن بمن نظر
عشق من نمی دهد ثمر ، رفتم
در گوشم مخوان فسانه ات
قلبم رامکن نشانه ات
بگریزم ز دام و دانه ات ، رفتم
نوای زار من از دل برخیزد
بنشین اگر بر دل شوری انگیزد
سرشک حسرت‌ها در سینه ریزد
تو همچون سایه ابری
که در یکجا نمی مانی
تو همچون خواب شبهائی
که از چشمم گریزانی ( ادامه )

من اون خاکم به زیر پا ولی مغرور مغرورم
به تاریکی تنم تاریک ولی پر نور پر نورم
اگه گلبرگ بی آبم به شبنم رو نمیارم
اگه تشنه تو خورشیدم به سایه تن نمی کارم
من اون دردم که هر جایی پی مرحم نمی گرده
چه غم دارم اگر دنیا به کام من نمی چرخه
من اون عشقم که با هرکس سر سفره نمی شینه
من اون شوقم که اشکامو به جز محرم نمی بینه
اگه من ساقه ی خشکم به دریا دل نمی بندم
اگه بارون پربارم به صحرا دل نمی بندم
چه مغرورم
من اون دردم که هر جایی پی مرحم نمی گرده
چه غم دارم اگر دنیا به کام من نمی چرخه
من اون عشقم که با هرکس سر سفره نمی شینه
من اون شوقم که اشکامو به جز محرم نمی بینه ( ادامه )

ای عشق من کو عهد و پیمانت
آواره شد مرغ غزل خوانت
نه کسی دمسازم شد
نه دلی همرازم شد
چه کنم ؟
شاهد غمهایم همه شب سایه لرزانم
خاطره ها دارم ز تو ای عشق گریزانم
تا کی باید به نیمه شبها بشمارم من ستاره ها را
بس کن دوری تو بیا
عشق و بی تابیها رنج و بی خوابی ها
تو بیا خوابم کن
آتشم آبم کن
بشنو قصه تلخ شبهایم را
بشنو نغمه قلب تنهایم را
من صبا ره رفتن به کوی دوست ندانم
تو میروی به سلامت سلام ما برسانی
بشنو قصه تلخ شبهایم را
بشنو نغمه قلب تنهایم را
صدای من در ظلمت شب بر آسمانها بر خیزد ( ادامه )

چه فایده داره بودن
بودن اما یه ذره
بودن مثل یه آبشار
به ژرفای یه دره
چه فایده داره رفتن
به کور رهی باریک
به جز رنج رسیدن
به یک غربت تاریک
به یک غربت تاریک
چه فایده داره بودن
برای همه گمنام
به چشمه همه کوچیک
هوای من برف یه قله س
نیاز من دیدن اوجه ( ادامه )

ای از آسمون رسیده از کدوم ستاره ای تو
واسه این نفس بریده نفس دوباره ای تو
نفس دوباره ای تو
ای همه روشنی و نور ای بهانه نفسهام
واسه استقبال دستات پر شوقه دوتا دستام
قاصد شریف عاشق شدنی
اعتبار لحظه رسیدنی
توی این عزای بی هم نفسی
حامی قلب شکسته منی
تو تو تو
ای حیات تازه من ای تولد دوباره
اگه قلبم با تو باشه وحشت مردن نداره
هنوز از شوق زنده س این دل زخمی و پاره
پاکی شبنم و بارون همه جا بوی تو داره
قاصد شریف عاشق شدنی  ( ادامه )