جدا از تو نمی خواهم ببینم روی دنیا را
بیا تا درشب چشمت ببازم صبح فردا را
بیا بگشا سر خم را بیاور پیش مینا را
به روی زلف های من بریز عِقد ثریا را
به عطر گل خدا را بین که در گلزار می پیچد
ز نیلوفر که عاشقتر که بر دیوار می پیچد
مخور صائب فریب فضل از عمامه ی زاهد
که در گنبد ز بی مغزی صدا بسیار می پیچد
بیا با چشم دل بینیم شوق موج دریا را
کدام عشق کهن آلوده پر کرده صدفها را
بیا ای هم نفس در هم بریزیم این نفسها را
بیا با عشق خود آتش زنیم این کهکشانها
صدای عشق تنها در دل هوشیار می پیچد
بیا میخانه آنجا هم صدای یار می پیچد
مخور صائب فریب فضل از عمامه ی زاهد
که در گنبد ز بی مغزی صدا بسیار می پیچد ( ادامه )

من از این دل به عذابم دل ز من پر از شکایت
گریه هام خیلی زیاده می تونه باشه حکایت
کار یک روز و دو روز نیست دل یه عمره در عذابه
من تو دست دل اسیرم قصه ما یه کتابه
تو که اسیر هوسی
ترسم به دادم نرسی
منو به دنبالش کشونده
یه روز کنار من نمونده
انگار یه عمره دارم تو سینه دیوونه ای در قفسی
عاشق ترینه کارش همینه آروم نداره نفسی
تو که اسیر هوسی
ترسم به دادم نرسی
الهی تو هم هرگز چو من شب ها سر آروم روی بالش نذاری
تو هم مثل من ای بی وفا کارت بشه عمری دیگه دیوونه داری
تا که شاید در دل سنگت اشکی براین دلداده بباری
تا که شاید بر لب شیرین اسمی از این دیوونه بیاری ( ادامه )

جای پاهای تو رو ماسه ها مونده
حر به آفتاب زده جا پات رو سوزونده
موجای خسته میون گل نشستن
از راه دور اومدن خسته خستن
هنوز باور ندارم رفتن تو
دست خاک سرد سپردن تن تو
هنوز باور ندارم
تن تو فدای بی رحمی دریا شد و رفت
تن من تشنه یک قطره آب ارزونی خاک شد و رفت
وسعت فاصله مون از اینجا تا عرش خداست
تن ما تنهاترین تنای دنیا شدو رفت
هنوز باور ندارم رفتن تو
دست خاک سرد سپردن تن تو
هنوز باور ندارم
مرغای آبی واست چاووشی خوندن
تا ملائک با گلا روتو پوشوندن
سینه زن دسته به دسته با تلاوت
نوحه سر دادن و بردنت رسوندن
ای زکف رفته که بود اول پر گشودنت ( ادامه )

بانوی ما
بانوی شعر و قصه ها
تنها تویی
تو برترینی تو بهترینی
عطر تو گلبرگ گلبرگ لاله
بی مهری تو حرفی محاله
تو برترینی تو بهترینی
از آسمونی یا از زمینی
بانوی ما
بانوی شعر و قصه ها
تنها تویی
همزاد سایه ی خدا
اهل کجایی
تو قاصدی از شهر خدایی
تو موندنی تر از هر صدایی ( ادامه )

مینویسم مینویسم از تو تا تن کاغذ من جا دارد
با تو از حادثه ها خواهم گفت گریه این گریه اگر بگذارد
گریه این گریه اگر بگذارد با تو از روز ازل خواهم گفت
فتح معراج غزل کافی نیست باتو از اوج غزل خواهم گفت
مینوسم همه ی هق هق تنهایی را
تا تو از هیچ به ارامش دریا برسی
تا تو در همهمه همراه سکوتم باشی
به حریم خلوت عشق تو تنها برسی
می نویسم مینویسم از تو تا تن کاغذ من جا دارد
با تو از حادثه ها خواهم گفت گریه این گریه اگر بگذارد
مینویسم همه ی با تو نبودن ها را
تا تو از خواب مرا به با تو بودن ببری
تا تو تکیه گاه امن خستگی هام باشی ( ادامه )

کمی با من مدارا کن کمی با من مدارا کن
که خود را با تو بشناسم من گم را تو پيدا کن
تو را از شب جدا کردم تو را از قصه آوردم
نمی شد با تو بد باشم نمی شد از تو برگردم
نه از برگم نه از جنگل نه از باران نه از شبنم
نه آن تعميدی رودم نه آن مريم ترين مريم
منم همسقف ديروزی که عطر خانگی دارد
که دستان تو را بايد به شام سفره بسپارد
کمی به من مدارا کن کمی با من مدارا کن
صبوری کن تحمل کن من گم را تو پيدا کن
اگر سختم اگر دشوار اگر سيل مصيبت وار
اگر تلخم اگر بيمار منم از عشق تو بسيار
منم هم خون و هم گريه که بغضش را به دريا داد ( ادامه )

صبر دل من سر اومده باز
مهتاب در اومد و نيومده باز
وای که انتظار می کشه منو
دل بی قرار می کشه منو
وای وای می کشه منو
آرزوی يار می کشه منو
منو پريشون می کنه
چشمامو گريون می کنه
فکر پشيمون شدنش
داره منو داغون می کنه
وای که انتظار می کشه منو
دل بی قرار می کشه منو
وای وای می کشه منو
آرزوی يار می کشه منو
من و شب و جام می و نقش دو چشمون تو در باده ناب
دلی پر از عشق تو و ياد تو چشم من و حسرت خواب
دلم براش پر می زنه وای اگه خوابش ببره
بازم بمونه دل من تا به سحر در تب و تاب
وای که انتظار می کشه منو
دل بی قرار می کشه منو
وای وای می کشه منو
آرزوی يار می کشه منو
کاشکی بخونم عشقو تو نگاش ( ادامه )

بيدل شده ام بهر دل تو
ساکن شده ام در منزل تو
نور دل ما روی خوش تو
بال و پر ما خوی خوش تو
اي طالع ما قرص مه تو
سايه گه ما موی خوش تو
نان بی تو مرا زهر است نه نان
هم آب منی هم نان منی
باغ و چمن و فردوس مني
سرو و سمن خندان منی
دل می نرود سوی دگران
چون رفته باشد سوی خوش تو
ور دل برود سوی دگران
او را بکشد روی خوش تو
ای مستی ما از هستی تو
غوطه گه ما جوی خوش تو
هم شاه منی هم ماه منی
هم لعل منی هم کان منی
خاموش شدم شرحش تو بگو ( ادامه )

من سکوت خويش را گم کرده ام
گم شدم در اين هياهو گم شده ام
من که خود افسانه مي پرداختم
عاقبت افسانه ي مردم شده ام
اي سکوت اي مادر فريادها
ساز جانم از تو پر آوازه بود
تا در آغوش تو راهي داشتم
چون شراب کهنه شعرم تازه بود
در پناهت برگ و بال من شکفت
تا مرا بردي به شهر يادها
تا در آغوش تو راهي داشتم
چون شراب کهنه شعرم تازه بود
من سکوت خويش را گم کرده ام
گم شدم در اين هياهو گم شده ام ( ادامه )

ای عاشقان ای عاشقان پیدا شوم پیدا شوم
بر روی آن مه روی خود شیدا شوم شیدا شوم
معشوقه گر گوید برو در عشق ما رسوا شوی
من زهد را یكسو نهم رسوا شوم رسوا شوم
یارم اگر ترسا شود زان نار بندم بر میان
در کفر اگر صادق نیم ترسا شوم ترسا شوم
زان آب رحمت قطره یی بر من فشان تا وا رهم
تا كی صدف باشم چنین؟ دریا شوم دریا شوم
ای عاشقان ای عاشقان پیدا شوم پیدا شوم
بر روی آن مه روی خود شیدا شوم شیدا شوم
معشوقه گر گوید برو در عشق ما رسوا شوی
من زهد را یكسو نهم رسوا شوم رسوا شوم
ساقی چنین می میدهد زان دُرد درد آلوده ام ( ادامه )