تيشه فرهاد دلي درياوار
درد شيرينو به خاطر بسپار
چک چک نورو از سقف بازار
ديروز دورو به خاطر بسپار
شمعي روشن کن پاي هر ديوار
سايه هامونو به خاطر بسپار
شهزاده عشق سراپا ايثار
از آتش گذشت به خاطر بسپار
بودن يعني عشق غربت يعني درد
اي درد کهنه از اين جا برگرد
شکل گريه نيست گريه زير لب
گريه در رگبار به خاطر بسپار
اي تو از جنس گل ابريشم
نام تو يعني تکرار شبنم
بي تو مي ترسم وقت سرودن
با تو گود ميره شهامت من
تا دريا درياست رودي جاري باش
تا عاشق تنهاست شعري کاري باش ( ادامه )

باز آمدم باز آمدم از پيش آن يار آمدم
در من نگر در من نگر بهر تو غمخوار آمدم
شاد آمدم شاد آمدم از جمله آزاد آمدم
چندين هزاران سال شد تا من به گفتار آمدم
آنجا روم آنجا روم بالا بودم بالا روم
بازم رهان بازم رهان کاينجا به زنهار آمدم
من مرغ لاهوتی بودم ديدی که ناسوتی شدم
دامش نديدم ناگهان در وی گرفتار آمدم
من نور پاکم ای پسر نه مشت خاکم مختصر ( ادامه )

دیدم تو خواب وقت سحر
شهزاده ای زرین کمر
نشسته بر اسب سفید
میومد از کوه و کمر
میرفت و آتش به دلم میزد نگاهش
کاشکی دلم رسوا بشه دریا بشه
این دو چشم پر آبم
روزی که بختم وابشه پیدا بشه
اون که امد تو خوابم
شهزاده رویای من شاید تویی
اون کس که شب در خواب من آید تویی تو
از خواب شیرین ناگه پریدم
او را ندیدم دیگر کنارم بخدا
جانم رسیده از غصه بر لب
هر روز و هر شب در انتظارم بخدا ( ادامه )

ابر دلتنگی گرفت آسمون خونه رو
سیل غربتت شکست سقف ِ آشیونه رو
خیلی وقت که پاهات لبه مرز رفتن
برو اما مهربون این چه طرز رفتنه
چیو پنهون میکنی پشت دیوار سکوت
درد تو بگو نترس حاضرم واسه سقوط
نسبتم با زندگی بی تو یک آه و دم
باورم نکن برو من خدا شاهدمه
خونه بی تو منو به گریه وادار میکنه
درد تکراری یه روز درد و تکرار میکنه
آرزوم تویی و حیف آرزوت جایه دیگه ست
روی ساحل دلت رد پاهای دیگه ست
چیو پنهون میکنی پشت دیوار سکوت
درد تو بگو نترس حاضرم واسه سقوط ( ادامه )

یه عمره خواب می بینم که جاده زیر پاهامه
یه عمره رفتن از اینجا تمام وقت رویامه
یه عمره منتظر موندن غم امروز و فردامه
نه تقدیرم عوض میشه نه رفتن قد پامه
خسته ام من از این درد از این حسرت که باهامه
که این چنین درگیر رویاتم حضورت اوج شعرامه
ببین این همه دیوارو که بین من و دنیامه
دوباره فصل تنهایی همیشه روی موهامه
یه عمره منتظر موندن غم امروز و فردامه
فقط می بینم اون روزو که دستات تو دستامه ( ادامه )

شبا بی تو خونهء من مثل یک غروب شوُمه
توُ حَریم سینهء من کار دل دیگه تمومه
توی تاریکی خونه بَس به اِنتظار نشستم
با خِشتِ کُهنهء دیوار هر چه بود زدم شکستم
شبا بی تو خونهء من مثل یک غروب شوُمه
توُ حَریم سینهء من کار دل دیگه تمومه
غروب با فریاد تلخش میگه که خورشیدُ بُردن
آواز جغدی رو دیوار اِنگار میگه دلا مُردن دلا مُردن
غروب با فریاد تلخش میگه که خورشیدُ بُردن
آواز جغدی رو دیوار اِنگار میگه دلا مُردن دلا مُردن
شبا بی تو خونهء من مثل یک غروب شوُمه
تو حَریم سینهء من کار دل دیگه تمومه
توُی این اطاق تاریک جای خالیِ تو مونده
حُرم طَب داره نفسهام ،گُل عُمرم رو سوزونده ( ادامه )

مثل شمیم جنگلایی
مثل سکوت برکه هایی
عاشق عشقی التماسی
شوق لطیف بچه هایی
آخر خوب قصه هایی
نقطه عطف جمله هایی
قحطی گریه تو صداته
شادی خنده رو لباته
شوق پریدن توی دستات
رنگ قشنگی با نگاته
مغلوب عشق تو منم
عاشقه عاشق شدنم
به خاک تو مسافرم ( ادامه )

بیا ببین چه شعله ها نشسته در وجود من
بیا ببین چه آتشی گرفته تار و پود من
ای شمع روشن جای تو خالی
در خانه ی من جای تو خالی
افتاده در پیمانه ی من، نگاه تو ای آشنای دل
دارد دل دیوانه ی من، بسی گفتُگو با خدای دل
به خلوت خیال من
به بزم شور و حال من
در عشق و مستی، تو آشفته گیسو
لِیلی صفت مجنون پسندی
گه آتش و گاهی سِپندی
در عشق و مستی، تو آشفته گیسو
لِیلی صفت مجنون پسندی
گه آتش و گاهی سِپندی
به خلوت خیال من
به بزم شور و حال من
تنها مهرَبان تویی
عشقِ جاوِدان تویی ( ادامه )

گر بر فلکم دست بدی چون یزدان
برداشتمی من این فلک را ز میان
از نو فلک دگر چنان ساختمی
کازاده به کام دل رسیدی آسان
گلدونا گل ندادن
درختا بار ندادن
گوسفند و گاو و میش ها
ماست و پنیر ندادن
گندمهای بیابون
یه لقمه نون ندادن
چشمه های تو دالون
یه چیکه آب ندادن
به هر کی هر چی گفتم
به من جواب ندادن
مردای مست کوچه
تو جیباشون کلوچه
تلو تلو میرفتن
از پیچ و تاب کوچه
آی آدمای مرده
ترس دلاتونو برده
پس چرا ساکت هستین
سگ دلاتونو خورده
به هر کی هر چی گفتم  ( ادامه )

رفتم ، رفتم
گریزانم از دیدارت ، رفتم
پشیمانم از آزارت ، رفتم
مکن هرگز یاد مرا
برو پیشم دیگر میا
مبر نامم بهر خدا
شوی تا از دستم رها ، رفتم
بیا ، بیا
امید نا امیدی ها ، بیا
چرا باشی تو دور از ما ، بیا
رفتی ، از چه رو ، ای دیر آشنا
باز آ ، تا نسوزی ، جان مرا
بیا جانم به قربانت بیا
بیا دستم به دامانت بیا
آزارت نمی کنم دگر
بیهوده مکن بمن نظر
عشق من نمی دهد ثمر ، رفتم
در گوشم مخوان فسانه ات
قلبم رامکن نشانه ات
بگریزم ز دام و دانه ات ، رفتم
نوای زار من از دل برخیزد
بنشین اگر بر دل شوری انگیزد
سرشک حسرت‌ها در سینه ریزد  ( ادامه )