پا به هر جایی می زاره آدم خانه به دوش
مهلت موندن نداره آدم خانه به دوش
زندگیش یه لحظه خالی زندگیش یه لحظه پر
زندگیش یه کوله باره آدم خانه به دوش
جاده ها زیر پاهاش تن می کشن
سایه ها اونو به رفتن می کشن
خاطراتش وقتی که جون می گیرن
خالی لحظه هاشو به قصه گفتن می کشن
پا به هر جایی می زاره آدم خانه به دوش
مهلت موندن نداره آدم خانه به دوش ( ادامه )

گیس سفید ابروسفید مادر بزرگ
سیاه بختِ رو سفید مادر بزرگ
بیصدای نا امیدِ گوشه گیر
قصه گوی دیگه لب بسته پیر
قصه های تو هنوزم یادمه
قصه ساده نارنج و ترنج
قصه خارکن و دیو و پیرزن
قصه سیمرغ و اژدها و گنج
تو تموم قصه هات
حرف من اومده بود
روی لوح هر طلسم
اسم من حک شده بود
وقتی از دختر چین حرف می زدی
خودمو تو رویا سردار می دیدم
خودمو با دختر خاقان چین
سوار یه اسب بالدار می دیدم
شیشه عمر دیوو تو رویاهام
به خود شاه پریون می دادم
آدمای شهر سنگستون اگه
جوم می خواستن بهشون جون می دادم ( ادامه )

اگر مستم من از عشق تو مستم
عشق تو مستم عشق تو مستم
بیا بنشین که دل بردی ز دستم
بردی ز دستم ،بردی ز دستم
آخ دلم پیش تو بندی،پیش تو بنده
یارم مشکل پسنده
مرا عشق رویت دیوونه کرد
میون کوه و دشت آواره کرد
آخ دلم پیش تو بندی
یارم مشکل پسنده
در فکر تو بودم که یکی
حلقه به در زد
یکی حلقه به در زد
عزیز حلقه به در زد
گفتم صنما قبله نما بلکه تو باشی ( ادامه )

اسمر یارم جوانه وک ماه تابانه – اسمر اسمر
دختر گندم گون ، دلبر من مثل ماه تابان زیباست
ای داد بیداد کس دیار نیه
کس له درد کس خور دار نیه
ای داد بیداد کسی دیده نمی شود
کسی از درد کسی با خبر نیست
خوم کرمانشانی یارم قصریه
خاطر خای بیمه تقصیرم نیه
من کرماشاهی هستم یارم قصری است
خاطر خواهش شده ام تقصیرم نیست
و دیور دیار دادی و تم یه یاره
گلارم کور بود یه خو ریواره ( ادامه )

تموم حرفهارو زدی فقط نگاه میکردم
برام تو مرگ میخواستی من واست دعا میکردم
عاشقی هم حدی داره عزیزم
بیزاری هم حدی داره عزیزم
نگات نگاه آخرین صدات صدای من بود
زندگیمو بهت دادم،باز هم میگفت کم بود
عاشقی هم حدی داره عزیزم
بیزاری هم حدی داره عزیزم
یادم میاد روی زمین خدای من تو بودی
یه وقت با من یه لحظه بعد تو پیش من نبودی
عاشقی هم حدی داره عزیزم
بیزاری هم حدی داره عزیزم
اگه بگی دوستت دارم به عاشقی میخندم
اگه بخوای بیای پیشم در رو به روت میبندم
عاشقی هم حدی داره عزیزم
بیزاری هم حدی داره عزیزم
تموم حرفهارو زدی فقط نگاه میکردم ( ادامه )

سرتو بالا کن خوشگله
منو نگاه کن خوشگله
با بوسه ای از دو لبت
دلمو رضا کن خوشگله
میوه‌ی باغ ونکی
تو سبزه ی بانمکی
تو خوشگلای تهرون تکی
افسوس که خیلی کلکی
من مخلص اطفاراتم
هرجا بری من باهاتم
خودتو برام لوس می کنی
هی تو منو بوس می کنی
هر وقت باهات قهر می کنم
دنبالم موس موس می کنی
سرتو بالا کن خوشگله
منو نگاه کن خوشگله
با بوسه ای از دو لبت ( ادامه )

عجب رسمیه رسم زمونه
قصه برگ و باد خزونه
میرن آدما از اونا فقط
خاطره هاشون به جا میمونه
کجاست اون کوچه
چی شد اون خونه
آدماش کجان خدا میدونه
بوتهء یاس بابا جون هنوز
گوشهء باغچه توی گلدونه
عطرش پیچیده تا هفتا خونه
خودش کجاهاست خدا میدونه
میرن آدما از اونا فقط
خاطره هاشون به جا میمونه
تسبیح و مهر بی بی جون هنوز
گوشهء طاقچه توی ایونه
خودش کجاهاست خدا میدونه
خودش کجاهاست خدا میدونه( ادامه )

در خرابات مغان نور خدا می‌بینم
این عجب بین که چه نوری ز کجا می‌بینم
جلوه بر من مفروش ای ملک الحاج که تو
خانه می‌بینی و من خانه خدا می‌بینم
خواهم از زلف بتان نافه گشایی کردن
فکر دور است همانا که خطا می‌بینم
سوز دل اشک روان آه سحر ناله شب
این همه از نظر لطف شما می‌بینم
هر دم از روی تو نقشی زندم راه خیال
با که گویم که در این پرده چه‌ها می‌بینم
دوستان عیب نظربازی حافظ مکنید
که من او را ز محبان شما می‌بینم
در خرابات مغان نور خدا می‌بینم  ( ادامه )

رو ترش و گران مکن تا سر خود نهان مکن
بار دگر گرفتمت بار دگر همان مکن
باده خاص خورده ای نقل خلاص خورده ای
بوی شراب می‌زند لخلخه در دهان مکن
چون سر صید نیستت دام منه میان ره
چون که گلی نمی دهی جلوه به بوستان مکن
خشم کسی کند که او جان و جهان ما بود
خشم مکن تو خویش را مسخره جهان مکن
ای آتش آتش نشان این خانه را ویرانه کن
وین عقل من بستان ز من بازم ز سر دیوانه کن
کار دلم به جان رسد کارد به استخوان رسد ( ادامه )

زدست ديده و دل هر دو فرياد
که هر چه ديده بيند دل کند ياد
بسازم خنجري نيشش ز پولاد
زنم بر ديده تا دل گردد آزاد
اگر دستم رسد بر چرخ گردون
از او پرسم که اين چون است و ان چون
يکي را داده‌اي صد ناز و نعمت
يکيرا قرص جو آلوده در خون
ما که افسرده حال و چون ننالم
شکسته پر و بالم چون ننالم
همه گويند فلانی ناله کم کن
تو آيي در خيالم چون ننالم
اگر دستم رسد بر چرخ گردون ( ادامه )