سازم ای ساز شکسته
ای به خاک غم نشسته
خیلی وقته بی صدایی
راحت هرجان خسته
تا تو خاموشی و تنها
همصدا کی دارم ای دوست
آب شد دل از فراغت
بر تنم چی مانده جز پوست
برای تن های مرده
نفس دم مسیحا
می دونم که تو تبارت
می رسه به عرش اعلا
سازم ای ساز شکسته ای
به خاک غم نشسته
خیلی وقته بی صدایی
راحت هرجان خسته
تا تو خاموشی و تنها
همصدا کی دارم ای دوست
آب شد دل از فراغت
بر تنم چی مانده جز پوست
تو خود بودن مایی اگه تنها یه صدایی ( ادامه )

وقتی که دستای باد
قفس مرغ گرفتار و شکست
شوق پرواز و نداشت
وقتی که چلچله ها
خبر فصل بهارو می‌دادن
عشق آوازو نداشت
دیگه آسمون براش ، فرقی با قفس نداشت
واسه پرواز بلند ، تو پرش هوس نداشت
شوق پرواز ، توی ابرا ، سوی جنگلای دور
دیگه رفته از خیال اون پرنده صبور
اما لحظه ای رسید
لحظه پریدن و رها شدن ، میون بیم و امید
لحظه ای که پنجره ، بغض دیوارو شکست
نقش آسمون صاف ، میون چشاش نشست
مرغ خسته پر کشید و افق روشنو دید
تو هوای تازه دشت ، به ستاره ها رسید ( ادامه )

عشق شیرین حکایت فرهاد
نمیرود از دل نمیرود از یاد
بگذر از غم گذشته ها
غم مخور ز سرگذشت ما
که شد جهان بهشت ما
زندگی بود به کام ما
زنده میشود زنام ما
حکایت گذشته ها…
عشق ما به دل دهد صفا
که ز عشق باشکوه ما
شکفته شد وجود ما
زندگی بود به کام ما
زنده میشود ز نام ما
حکایت گذشته ها…
عشق شیرین حکایت فرهاد
نمیرود از دل نمیرود از یاد
بیا که نور عشق تو چراغ راه من بود
بیا که در شب سیه رخ تو ماه من بود
ز عشق آتشین ما شکفته گلشن افق
نوید زندگی دهد چهره روشن افق ( ادامه )

سوگند به دلهای شکسته
سوگند به خون جگرم
سوگند بر اشک یتیمان
سوگند به شیر مادرم
که عشق تو از دل غمینم هرگز هرگز نرود
که مهرت از سینه حزینم هرگز هرگز نرود
تو بلای منی تو دوای منی
به تو عرش کبریا سوگند
که به مذهب عشق تو خدای منی
به خداوندی خدا سوگند
که عشق تو از دل غمینم هرگز هرگز نرود
که مهرت از سینه حزینم هرگز هرگز نرود
خون بگرید الهی هر شب
آنکه ما را زهم جدا کرد
شمع عمرش بسوزد هر شب
که وجود مرا فنا کرد
دلش از قصه چون شود
جانش به لب آیدغمش فزون گردد
آنکه قلب بلا کشم را به وجود تو مبتلا کرد ( ادامه )

شیدای زمانم
رسوای جهانم
بی دلبر و بی دل
بی نام و نشانم
دامن مکش از من
بنشین که نه شاید
آن دل که سپردم
دیگر بستانم
آه … آه
افسونگری ای افسانه من
افسانه دل دیوانه من
شوری و نویدی
در تیرگی شبهای سیه
ای روشنی کاشانه من
چون نور امیدی
در تیرگی شبهای سیه
ای روشنی کاشانه من
چون نور امیدی
شیدای زمانم
رسوای جهانم
بی دلبر و بی دل
بی نام و نشانم
دامن مکش از من ( ادامه )

ای عشقت در من جاودانه
رویایی دارم عاشقانه
ای چشمت زیبا چون بهاران
نگاهت دارد آتش بر جان
بی تو من تنها بنشسته ام
تنها با غم ها بنشسته ام
ای عشقت در من جاودانه
رویایی دارم عاشقانه
تو دیگر هرگز نمی آیی
دریغ از روز آشنایی
می دانم روزی دور از تو من
می میرم تنها از جدایی
ای عشقت در من جاودانه
رویایی دارم عاشقانه
من برگ زردی در خزانم ( ادامه )

گنجشگک اشی مشی, لب بوم ما مشین
بارون میاد خیس میشی, برف میاد گوله میشی
میفتی تو حوز نقاشی
خیس میشی, گوله میشین
میفتی تو حوز نقاشی
کی میگیره فراش باشی
کی میکشه قصاب باشی
کی میپزه آشپزباشی
کی میخوره حکیم باشی
گنجشگک اشی مشی..
گنجشگک اشی مشی, لب بوم ما مشین
بارون میاد خیس میشی, برف میاد گوله میشی
میفتی تو حوز نقاشی
خیس میشی, گوله میشین
میفتی تو حوز نقاشی
کی میگیره فراش باشی
کی میکشه قصاب باشی ( ادامه )

نمیشه غصه ما رو یه لحظه تنها بذاره
نمیشه این قافله ما رو تو خواب جا بذاره
دلم از اون دلای قدیمیه از اون دلاست
که می خواد عاشق که شد پا روی دنیا بذاره … پا روی دنیا بذاره
دوست دارم یه دست از آسمون بیاد ما دو تا رو
ببره از اینجا و اونــور ابـــــرا بـــــذاره
تو دلت بوسـه می خواد من میدونم اما لبت
سر هر جمــله دلش میخواد یه امــــــا بـــــذاره
بی تو دنیا نمی ارزه تو با من باش و بذار
همه ی دنیام منو همیشــه تنهــا بذاره
نمیشه غصه ما رو یه لحظه تنها بذاره
نمیشه این قافله ما رو تو خواب جا بذاره
مارو تو خواب جا بذاره
دوست دارم یه دست از آسمون بیاد ما دو تا رو ( ادامه )

آخرین جفت زمینیم ما دوتا
نفسای واپسینیم ما دوتا
من و تو خوب می تونیم
مثل جنگل سر جامون بمونیم
می تونیم عینهو گیلاس های کال
یه جوری شعر رسیدن بخونیم
من یکی سادگی آبو دارم
با خودم شفای آفتابو دارم
تو یکی شکوه پروازو داری
من یکی مرهم سهرابو دارم
آخرین جفت زمینیم ما دو تا
نفسای واپسینیم ما دو تا
همه بودن من پیشکش تو
گریه هام ارزونی بالش تو
فکر دوست داشتن تو واسه من دلخوشیه
اگه خواستن نباشه زندگی خودکشیه
دست پر شوکت تو سفره شام منه
قصه سیب طلا از رو شاخه چیدنه
زمین از جفت های عاشق خالیه
یا اگه عشقی باشه خیالیه ( ادامه )

شنیدم که چون قوی زیبا بمیرد
فریبنده زاد و فریبا بمیرد
شب مرگ تنها نشیند به موجی
رود گوشه ای دور و تنها بمیرد
در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب
که خود در میان غزلها بمیرد
گروهی بر آنند که این مرغ شیدا
کجا عاشقی کرد آنجا بمیرد
شب مرگ از بیم آنجا شتابد
که از مرگ غافل شود تا بمیرد
من این نکته گیرم که باور نکردم
ندیدم که قویی به صحرا بمیرد
چو روزی ز آغوش دریا برآمد
شبی هم در آغوش دریا بمیرد ( ادامه)