چه خوش صید دلم کردی بنازم چشم مستت را
که کس آهوی وحشی را از این خوشتر نمی‌گیرد
خدا را رحمی ای لیلی که مجنون سر کویت
دری دیگر نمی‌داند رهی دیگر نمی‌گیرد
با عاشقان بی دل تا چند ناز و عشوه
بر بیدلان مسکین تا کی جفا و زاری
از عشقت ای نگارم در سوز التهابم
گر حال من بدانی دانم که رحم و آری
من هم به عشقت ای دل پابند و بی قرارم
خون شد دلم خدایا زین صبر و بی قراری ( ادامه )

رفتنت مثل یه حادثه برام موندنیه
حالا آواز سفر کردن تو خوندنیه
لحظه ها، ثانیه ها طاقت موندن ندارن
می سوزونن، اما خب فکر سوزوندن ندارن
یه روزی لحظه هامون رنگ بنفشه ها بودن
تو هوای خونه مون عطر آلاله ها بودن
تن من جسم تو یکی نبودن اما یه جون
زیر آفتاب جدا اما یکی سایه هامون
حالا اون اسب بزرگ آهنی منتظره
تا تمومی وجود منو همراش ببره
می بره هر چی رو که بود ونبود
من می‌شم شناور مسیر رود ( ادامه )

سحرا وقت دعا من به پرباری ابرم
به سبکبالی باد با خدا حرف میزنم
با خدا که موج نورش توی لحظه هام میاد
اون خدایی که همه عالم از اوست
رو بلندی پای ابرا میشینه
میدونم که های های گریه هامو میشنوه
میدونم که اشکامو میبینه
صدای اذون میاد
صدای اذون میاد
میپیچه تو نفس ساده صبح
رو لبم نشسته آه و دل من غرق گناه
سر میذارم روی سجاده صبح
سحرا وقت دعا من به پرباری ابرم
به سبکبالی باد با خدا حرف میزنم
با خدا که موج نورش توی لحظه هام میاد
اون به محراب یقینم میبره
به سراپرده دینم میبره
اون تسلای وجود سر هر بود و نبود
به شکوه لحظه های بهترینم میبره
اون که تاریخ بلند کبریاش تو دلاغریضه ستایشه ( ادامه )

بیا بیا که پا بندم به عشق تو هنوزم
شبونه از سفر بیا که از تو باشه روزم
بیا که بعد تو رنگ منو آفتاب ندیده
گیسوی انتظار من به زانوهام رسیده
اما از اون روزا دیگه نیومدی به خواب من
فریاد من هر چی که بود کسی نداد جواب من
بیا بیا که پا بندم به عشق تو هنوزم
شبونه از سفر بیا که از تو باشه روزم
بیا که بعد تو رنگ منو آفتاب ندیده
گیسوی انتظار من به زانوهام رسیده
از اون روزا حتی تو رو تو فال حافظ ندیدم
خط فراموشی دیگه روی اسم تو کشیدم
هر چی که از تو مونده بود برای من خاطره شد
مثل یه باغ پاییزی روبروی پنجره شد
پاهای من منتظر سرود رفتن تو شد
پیرهنی که دوخته بودم اندازه تن تو شد
قاصدکا مژده میدن که دیگه از راه میرسی
تا نفسی تازه بدی به لحظه های بی کسی ( ادامه )

مثل تموم عالم حال منم خرابه
مثل تموم بختها بخت منم تو خوابه
سنگ صبورم اینجا طاقت غم نداره
طاقت اینکه پیشش گریه کنم نداره
حالی واسم نمونده دنیا برام سرابه
داد می زنم که ساقی میخونه بی شرابه
یادی نکردی از من رسم رفاقت این بود
اشکی برام نریختی عشق و صداقت این بود
دشمن راه دورم درد دلم زیاده
جاده به جز جدایی هیچی به من نداده
مثل تموم عالم حال منم خرابه
مثل تموم بختها بخت منم تو خوابه
سنگ صبورم اینجا طاقت غم نداره
طاقت اینکه پیشش گریه کنم نداره
حالی واسم نمونده دنیا برام سرابه
داد می زنم که ساقی میخونه بی شرابه ( ادامه )

یاد از آن شب که چو گل در کاشانه من بودی
هم پیمان من و  هم پیمانه من بودی
شده بود آن شب همه گلشن
چو بهاران خانه من
ز فروغ روی تو روشن
چو دلم کاشانه من
به ناز و دلبری ترانه میخواندی
ترانه های عاشقانه میخواندی
ترانه های عاشقانه میخواندی
هم پیمانه من بودی
شبی بود آن شب
چه شبی چون سحری
ندیدن در آن از غم دوران نظری
تو هم جان من هم جانانه من بودی
که هم پیمان و هم پیمانه من بودی ( ادامه ) 

شکلی از عشق تازه تو دلم پا گرفته
شاید اسمی تو قلبم دوباره جا گرفته
با خودم گفتم که شاید کسی اومد به خوابم
اما من که خیلی وقته با دلمبی حسابم
شاید هوای خوبه نسیمه
زمزمه های عشق قدیمه
شاید دلم باز دلبر گرفته
گذشته ها را از سر گرفته
پر تردیده وجودم واسه این عشق تازه
به گذشته فکر نکردن همیشه چاره سازه
دیگه قلب کوچیک من واسه جز تو جا نداره
هرچیه امروزه امروز واسه من فردا نداره ( ادامه )

نو بهار آمد و شد باز دل من دیوونه
گل پونه ، نعنا پونه
سر زد از طرف چمن لاله و گل گونه گونه
گل پونه ، نعنا پونه
چون خدا دید که باور ننمودند از او
حرف باغ مینو
لاجرم دشت بیاراست برای نمونه
گل پونه ، نعنا پونه
فارغ از خویشتن و بی خبر از هر چه که هست
خل و دیوانه و مست
سوی دولاب شدیم از ره صحرا رونه
گل پونه ، نعنا پونه
کیفمان کوک و مکان دنج و بساطی عالی
جای یاران خالی
هر چه می خواستی آماده بود از آب و دونه ( ادامه)

مثل شعرای کتاب مدرسه
همه ی حرفاتو از بر می دونم
قصه ها ای که می خوای بگی به من
روزی صد بار تو کتابا می خونم
وقتی پای عاشقی میون میاد
همیشه صحبت غصه و غمه
کوچولوی خوش زبون به من بگو
همه ی حرفا چرا مثل همه
تو میگی بدون من دنیا برات زندون تنگه
‏من میگم بگو عزیزم تو دروغاتم قشنگه‏
روزای اول که داغه عشقمون
واسم از فردا و پس فردا میگی
واسم از یه خونه گرم و کوچیک
واسم از بازی بچه ها میگی
ولی فردا می دونم چی پیش میاد ( ادامه )

تا آساید ، دل آزارم ، بنشین ، به کنارم بنشین
بنشین ای گل ، به کنارم بنشین ، دل زارم بنشین
سوز دل می دانی ، بنشین تا بنشانی ، آتش دل را
یک نفس مرو ، که جز غم ، همنفس ندارم
یار کس مشو ، که من هم ، جز تو کس ندارم
ای پری بنه به یک سو ، ناز و دلفریبی
تا نصیبی از تو یابد جان بی نصیبی
ماه من به دامنم بنشین
کز غمت ستاره بارم
شکوه ها ز دوریت هر شب
با مه و ستاره دارم
من چه باشم بسته ی بندت
نیمه ی جانی ، صید کمندت
آرزومندت
از غمت چون ابرِ بهارم
ای به از گل های بهاری ( ادامه )