هلا توان همه عاشقان در میهن
هلا توان همه عاشقان در تبعید
دوباره زاغه نشینان به زاغه برگشتند
دوباره طاهره ها از گرسنگی مردند
دوباره راضیه بر فقر خویش راضی شد
بجای کشت کشاورز را درو کردند
بجای نان به تساوی گلوله قسمت شد
دوباره نفیر دیو کشت عاشقان آزادی
دوباره ساده ترین حرف تیرباران شد
دوباره هر چه که رشتیم پنبه شد در باد
دوباره هر چه زمین بود گور یاران شد
دوباره می شود آری به باغ گل رویاند  ( ادامه )

خالی از بغض همیشه پرم از ستاره امشب
اگه خوابم اگه بیدار با منی دوباره امشب
شب برگشتن آینه شب نو کردن تن پوش
شب بوسیدن ماهو شب وا کردن آغوش
واسه گم کردن اندوه امشب اون شب دوباره س
شب پیدا شدن تو شب دیدار ستاره س
تو رو پیدا کردم امشب بعد شبهای مصیبت  ( ادامه )

بشکن باشه میشکنم
بشکن وقت رفتنه
بشکن دست دشمنه
ای آخرین مهمان این میخانه بشکن
ای نقطه پایان این افسانه بشکن
بشکن حریم شوم این بتخانه بشکن
تا نشکنی پیمان خود با خانه بشکن
جانانه بشکن رندانه بشکن
ای خسته از زنجیر جهل و فتنه بشکن
ای در کنار چشمه مانده تشنه بشکن
بشکن حدیث تلخ پشت و دشنه بشکن  ( ادامه )

بین این همه غریبه تو به آشنا می مونی
حرفهای تلخی که دارم من نگفته تو می دونی
من پر از حرفهای تازه عاشق گفتن و گفتن
تو با درد من غریبه اما تشنه ی شنفتن
صدای ترد شکستن مثل گریه با صدامه
تلخی هق هق گریه طعم سرد خنده هامه
گرمی دست نوازشگر تو مرهم زخمای کهنه منه
تپش چشمه خون تو رگ من، تشنه همیشه با تو بودنه
مل مل ابری دستات پر رحمت مثل بارون  ( ادامه )

Everyday my papa would work
To help to make ends meet
To see that we would eat
Keep those shoes upon my feet
Every night my papa would take
And tuck me in my bed
Kiss me on my head
After all the prayers were said
Growing up with him was easy
Time just flew on by
The years began to fly
He aged and so did I
I could tell  ( ادامه )

من کویرم من کویرم دشت تب کرده پیرم
نفسم مرده تو سینه عتشم کرده اسیرم
من کویر خشک و پیرم که طراوت نپذیرم
توی رویا میبینم روز میلاد بهارم
مثل یک جنگل سبزم عطر پاک سبزه زارم
اما این مثل یه خوابه تن من تشنه ی آبه
بوته های خشک و زردم زیر تیغ آفتابه
نقش رویای بهاران در نگاه من نشسته  ( ادامه )

ای که بوی تن تو چشم گل رو کور میکنه
نرمیه نازه تنت مخمل رو کمرو میکنه
بی تو سرده زندگیم پر درده زندگیم
وای چه سخته از تو جدایی
وای میمیرم اگه نیایی  ( ادامه )

در زیر باران گلوله های داغ
پاشیده بر این خاک بذر هزاران باغ
آنان که بی پروا جان را فدا کردند
در شوره زار عجز جنگل به پا کردند
در بستر تاریخ از خون این یاران
حماسه می جوشد از چشمه ی عصیان
آن لحظه که دژخیم فرمان آتش داد
ز یاد آزادی، با خون به راه افتاد
در لحظه ی اعدام معراج این یاران
فریادشان این بود پاینده باد ایران
برادری این سو در جوخه ی آتش  ( ادامه )

چشمه ام زلال و پاکم دل بی قرار خاکم
خنک زمین داغم خون ریشه های باغم
چشمه ام زاده بارون چشم امید بیابون
هر لب تشنه رو سیراب دورم از وسعت مرداب
واسه پونه های صحرا گلای وحشی تنها
ریشه های خشک و مرده زندگی ساز و گوارا
من غرور دشت و کوهم واسه خشکی مثل روحم
واسه آخرین دقایق کشتی نجات نوحم  ( ادامه )

شبامون آیه ی بیداری شدن
روزامون ساکت و تکراری شدن
همه درها رو به دیوار وا می شه
لحظه ها لحظه بیزاری شدن
نیگاه کن از اون بالا
با تو هستم ای خدا
چرا با هم یکی نیستن آدما
چرا دیوار بلنده بین ما
چرا چرا
هوا مسمومه و ماتم میاره
واسه موندن دیگه جایی نداره
چرا چرا  ( ادامه )