کاشکی که عشقم عشق نبود هوس بود
کاشکی که دل جدا از این قفسه بود
عشق چیه دردسره
دل می خونه و در به دره
غصه ی در و غمه
عشق میسوزونه دلها رو
اخ که دلش چه سنگه
وای چی بگم من که هنوز
سوختنشم قشنگه
کاشکی پرنده بودم
یا ببر درنده بودم
هر چی بگی بودم ولی
عاشق نبودم کاشکی
عشق چیه دردسره
دل می خونه و در به دره  ( ادامه )

مه هستی ما فقط تو هستی
ماه و میخوایم چیکار وقتی تو هستی
تو گذشته و زمان حال آینده ای
تو بدون همیشه سبز تا ابد پاینده ای
تو خود بهاری فصل گلها تویی
قاصد عشق خواننده دلها تویی
صدای تو عشق آفرینه بدون
برای این دلهای خسته بخون

{صدای مهستی}
میخونم واستون تا زنده هستم
شما بودین که من امروزه هستم
میدونم هرچی دارم از شما مردم خوبه
بدونید تا صدا هست این دل از شما میخونه  ( ادامه )

ای ساحل آرامشم سوی تو پر میکشم
از دوریت در آتشم در آتشم یا را
ای ساحل آرامشم سوی تو پر میکشم
از دوریت در آتشم در آتشم یا را
دست از طلب ندارم تا کام من بر آید
دست از طلب ندارم تا کام من بر آید
یا تن رسد به جانان یا جان زتن بر آید
بگشای تربتم را بعد از وفات بنگر
کز آتش درونم دود از کفن برآید, برآید ,برآید
بنمای رخ که خلقی واله شوند وحیران
بگشای لب که فریاد از مرد وزن بر آید  ( ادامه )

از کجا باید شروع کرد
قصه ی عشقو دوباره
با زمین خیلی غریبم با هوای تو صمیمی
دیده بودمت هزار بار تو یه رویای قدیمی
به نگاه چشم گریون یه فرشه رو زمینی
چشامو به روت می بندم تا که اشکامو نبینی
با تو فریاد یه عمر و و و میکشم تا اوج باور
دلای آبی همیشه میمونن بی یار و یاور
از کجا باید شروع کرد قصه ی عشقو دوباره
تا همه بغضهای عالم سر عاشقی نباره
از کجا باید شروع کرد قصه ی عشقو دوباره
تا همه بغضهای عالم سر عاشقی نباره
غربت ارزوهامون دل طاقتو شی  ( ادامه )

تو ستاره غریبی تو شکوه باور من
شب عاشقیست یارا بنشین برابر من
تو چه کرده ای که با تو شده عشق تار و پودم
تو چه کرده ای که عمریست پی تو در سجودم
تو چه کرده ای که عمری ز پیت دویده ام من
به خدا قسم که با تو به خدا رسیده ام من
چه شکسته ایستادی
چه شکسته تر پریدی  ( ادامه )

واویلی یا واعویلی ویلی واویلی
روزم شب از محالی خوابی خیالی واویلی
از موی او نال و نالان مویی و نالی واویلی
نعل سمندش از خاک بر شده تا افلاک
در غم او رشک مجنونم من و دل حالی
تو شمع کاشانه منم چو پروانه
دلم به زلف توست مزن بر او شانه
جانا بدرالدجایی دام دلهایی
از رشک تو زهره گویان: رو چه آرایی؟
از رخ خوبت هیهات مه به فلک شه مات  ( ادامه )

از شبنم عشق خاک آدم گل شد
شوری برخواست فتنه ای حاصل شد
صد نشتر عشق بر رگ روح زدند
یک قطره از آن چکید و نامش دل شد
تنگ غروب فصل بهار یه کوچه باغ یه پنجره
یه قلب پیر پر از امید باشوق تو منتظره
باگوشه های چارقدش اشکاشو پنهون میکنه
اما نگاش غصّه هاشو از دور نمایون میکنه
منتظره پرستو ها خبر بیارن از گلش
اما نمیدونه اونام خبرندارن از گلش
اون گل سرخ تو تاریکی ستاره شد شبو شکست
خورشید روشنی شد و رفت و تو آسمون نشست
اما هنوز فصل بهار با صد هزار تا خاطره
یه قلب پیر پر از امید باشوق تو منتظره
نشسته پشت پنجره  ( ادامه )

من از پشت شبهای بی خاطره
من از پشت زندان غم آمدم
من از آرزوهای دور ودراز
من از خواب چشمان نم آمدم
تو تعبیر رؤیای نادیده ای
تو نوری که بر سایه تابیده ای
تو یک آسمان بخشش بی طلب
تو بر خاک تردید باریده ای
تو یک خانه در کوچه زندگی
تو یک کوچه در شهر آزادگی
تو یک شهر در سرزمین حضور  ( ادامه )

زینگونه ام که در غم غربت شکیب نیست
گر سر کنم شکایت هجران غریب نیست
جانم بگیر و صحبت جانانه ام ببخش
کز جان شکیب هست وز جانان شکیب نیست
گمگشته ی دیار محبت کجا رود
نام حبیب هست و نشان حبیب نیست
عاشق منم که یار به حالم نظر نکرد
ای خواجه درد هست و لیکن طبیب نیست
آسیمه سر رسیدی از غربت بیابان
دلخسته دیدمت در آوار خیس باران
وا مانده در تبی گنگ ناگه به من رسیدی
من خود شکسته از خود در فصل نا امیدی
در برکهء دو چشمت نه گریه و نه خنده  ( ادامه )

پدرا پدربزرگا ، مادرا مادربزرگا
مثلِ گل مثلِ بهارین
دلامون نازک و نرمه
چشامون چشمه شرمه
اشکامونو درنیارین
کاشکی می شد برای بزرگترامون
قصرای از طلا می ساختیم
مثِ آب چشمه ها آیینه هاشو صاف و پر جلا می ساختیم
ابر فتنه وقتی سنگ غم می بارید
سینه مونو سپر بلا می ساختیم
چشامون دروغ نمیگن واسه ما چراغ راهین ( ادامه )