آتشی در سینه دارم جاودانی
عمر من مرگیست نامش زندگانی
رحمتی کن کز غمت جان می سپارم
بیش ازین من طاقت هجران ندارم
کی نهی برسرم پای ای پری از وفا داری ؟
شد تمام اشک من بس درغمت کرده ام زاری
نو گلی زیبا بود حسن و جوانی
عطر آن گل رحمت است و مهربانی
ناپسندیده بود دل شکستن
رشته الفت و یاری گسستن
کی کنی ای پری ترک ستمگری ؟
می فکنی نظری آخر به چشم ژاله بارم
گر چه ناز دلبران دل تازه دارد
ناز هم معبود من اندازه دارد (ادامه)

دلم میگه هر جا باشه
این روزا بر میگرده این روزا بر میگرده
دلشوره دارم نکنه
نیاد خدا نکردهنیاد خدا نکرده
همه کسم دلخوشیمو
قوت قلبم اونه
خیلی روزا رفته ولی
اینقده دیر نکرده اینقده دیر نکرده
همش میگم اسمشو باز دوباره
شاید یکی ازش خبر بیاره
آهای شما که عاشقین بدونین
همه با هم دم بگیرین بخونین
همه با هم یک دو سه چهار (ادامه)

من بارونو دوست داشتم
تو نهر گل آلودو
من آفتابو دوست داشتم
تو سیاهی دودو
من تلاطم دریا
تو چشمهء خشکیده
من خندهء خوشحالان
تو اشک ستمدیده
نشناخته دل باختن
درد و رنج ما بوده
رفع تشنگی کردن
با آب گل آلوده
رفع تشنگی کردن
با آب گل آلوده
من عابدو دوست داشتم
تو روح گنه کارو
من رنگ شقایق رو
تو چهره بیمارو
تو گریه رو دوست داشتی (ادامه)

نگو از گل ،نگو از یخ
که در پاییزم
نگاهم کن ، نگاهم کن
چه درد انگیزم
با من نه گل ،نه آواز
نه آسمان ،نه پرواز
گل مرده ی آوار برگم
پاییزی ام، هم فصل مرگم
اگر در شب ،اگر در باد
اگر در اشک می رویم
کدامین گل؟کدامین باغ؟
من از پاییز می گویم (ادامه)

نشسته ام من و ، شکسته های دل ، شکسته و رسوا ، غریبم و تنها
خدا خدا دلم گرفته ، دلم گرفته
جهان پُر از غمه ، یه دشت ماتمه ، برای زندونه
شراره های غم ، درون سینه ام ، یه عمره مهمونه
جهان پُر از غمه ، یه دشت ماتمه ، برای زندونه
شراره های غم ، درون سینه ام ، یه عمره مهمونه
هی ای خدا ببین ، ببین آبرویم دگر ز غم ، شکسته در گلوم
رها کن از مستی ، دلی که بشکستی
شکسته دل صدا نداره ، صدا نداره
دلی که خاموشه ، دگر نمی جوشه
درین جهان بها نداره بها نداره
نه شوق و تمنّایی ، نه حسرت و فردایی (ادامه)

من اشک چشمه چشم تو بودم
منو از مژه انداختی و رفتی
نشستی و با اون حلقه موهات
برام یه تور غم بافتی و رفتی
هنوزم یادمه عهدی که بستی
تو برگردی که عهد خود شکستی
هنوزم یادمه عهدی که بستی
تو برگردی که عهد خود شکستی
نشستم با غمت سوختم و ساختم
برات زندگیمو بیهوده باختم
نشستم با غمت سوختم و ساختم
برات زندگیمو بیهوده باختم
به امید وفاداریتو عشقه
شب و روز با خودم گفتگو داشتم
شبا خوابو حروم کردی به چشمام (ادامه)

حالا که من گریه میکنم اشک میریزم یه دریا
صدای خنده های تو میره تا پشت ابرها
تا چشامو باز میکنم ، غم تو دلم نشسته
به حرف طرف صدام میره درهای شادی بسته
من نخند ، یه روز دلت دل به کسی میبنده
اونروز میبینی عاشقی ، گریه داره نه خنده (ادامه)

کوهو میذارم رو دوشم
رخت هر جنگو می پوشم
موجو از دریا می گیرم
شیره ی سنگو می دوشم
میارم ماهو تو خونه
می گیرم با دو نشونه
همه ی خاک زمینو
می شمارم دونه به دونه
اگه چشمات بگن آره هیچ کدوم کاری نداره
اگه چشمات بگن آره هیچ کدوم کاری نداره
دنیا رو کولم می گیرم
روزی صد دفعه می میرم
می کنم ستاره ها رو
جلوی چشات می گیرم
چشات حرمت زمینه
یه قشنگ نازنینه
تا اگه می خوای نذارم
هیچ کسی تو رو ببینه (ادامه)

بگو ای بزرگ خانه
همه گفتن ترانه
بگو ای جفت سلیمان منم اون هدهد نالان
بگو ای کتاب بسته
صوفیه چله نشسته
ای جدا مانده ز یاران
ابرآماده ی باران
بگو ای خط نخوانده
پای از پای نمانده
نفسم بسته به حرفت همه پیوسته به حرفت
بگوای مرد بخوانه
برکت ده به تن غافل شوق حرکت ده
بگوای مرد بخوانه
برکت ده به تن غافل شوق حرکت ده
ای شبان حرف بزن حرف بزن
گله پراکنده شده (ادامه)

وقتی زبونم میگه بهت نه
اما تو قلبم یکی داد میزنه اره
تو اره ونه حرف برنده
حرف دله که رازیه مثل هوائه
حرف زبون داره صدا
حرف دل عاشقیه که مثه عشق صدا نداره
تو که میگم تو از منی
فقط توی تو عاشقی
که میدونی شما نداره
تو توی عشق شما نداره
خودم نمیخوام بهت بگم نه
صدا صدای خود این کهنه غروره
جواب این نه که از منم نیست (ادامه)