علی ای همای رحمت
علی ای همای رحمت
تو چه آیتی خدا را
که به ما سوا فکندی
همه سایه هما را
من علی علی گویم
من علی علی گویم
با صوت جلی گویم
ای شاه ولایت
جانم به فدایت
من علی علی گویم
من علی علی گویم
با صوت جلی گویم
ای شاه ولایت
جانم به فدایت (ادامه)

گل حسرتی که عمرت مثل عمر یک حبابه
آرزوی دیدن گلها برات مثل سرابه
عمر کوتاه تو مهلت نمیده بهار زیبا رو ببینی
گل حسرت کش زود آمده بر روی زمینی
بر روی زمینی
گل غصه گل حسرت چشم به راهی تا قیامت
گل غصه گل حسرت چشم به راهی تا قیامت
ابرای بارونی رفته بهارا بارون نداره
داغ گلها به دل صحرا نشسته همه دشتا شوره زاره
کسی باور نداره چلچله ها رفتن از اینجا
هوای موندنشون نیست صدای خوندنشون نیست
آه نیست
گل غصه گل حسرت چشم به راهی تا قیامت
گل غصه گل حسرت چشم به راهی تا قیامت
تو که حسرت به دل روی بهاری تاب  (ادامه)

تمام دنیا یک طرف تو یک طرف عزیزم، عزیزم
تمام خوبا یک طرف تو یک طرف عزیزم، عزیزم
آهسته و پیوسته، مهرت به دل نشسته، حالا جونم به جونت بسته عزیزم
طلسم نا امیدی، توقلب من شکسته، حالا جونم به جونت بسته عزیزم
نشستی توی قلبم
خوب چشمتو وا کردی
دیدی واسه ی همیشه
خوب جایی پیدا کردی، خوب جایی پیدا کردی
یه روز دو روز نمی شه، دیگه واسه ی همیشه
بشین بشین تو قلبم، بشین که خوبنشستی، حالا عزیز دل تو هستی
تمام دنیا یک طرف تو یک طرف عزیزم، عزیزم
تمام خوبا یک طرف تو یک طرف عزیزم، عزیزم (ادامه)

چه شود گر فکنی بر من مسکین نگهی؟
تو مهی بر آسمانی و منم خار رهی
روی خویش از عاشقان جانم مکن هرگز نهان
نور ماه از آسمان تابد بر اطراف جهان
به دست تو تیر جفاست، ای صنم
نشانه تیر تو کیست؟ آن منم…
نخواهم از دام تو رفت بی خطر
دمی بر این بسته ی دام کن نظر
ای گلعذارم… باز بی قرارم
دست از تو هرگز من بر ندارم
با همه جور تو من در ره دیگر نروم
بسته اندر دام صیاد دیگر من نشوم
چون کنون از جان خود من شسته ام دست ای حبیب (ادامه)

با هم کنج تنهایی
با هم باشیم هر جایی
گوییم از عشق و شیدایی
گویم از حسن رویت
گویم از رنگ رویت
گویم از لطف و زیبایی
فارغ از دگران
عشقت را میخواهم از دل و جان
در این فصل خزان
پیش چشمم گشته دنیا جوان
هر دم روی ماهت را نگرم
آید ماه تابان در نظرم
در رویت میبینم یک دنیا زیبایی (ادامه)

گل پونه های وحشی دشت امیدم
وقت سحر شد
خاموشی شب رفت و فردایی دگر شد
من مانده ام تنهای تنها
من مانده ام تنها میان سیل غمها
وقت سحر شد
گل پونه ها نا مهربانی
آتشم زد آتشم زد
گل پونه ها نا مهربانی آتشم زد آتشم زد
گل پونه ها بی همزبانی آتشم زد
می خواهم اکنون تا سحر گاهان بنالم
افسرده ام دیوانه ام آزرده جانم
گل پونه های وحشی دشت امیدم (ادامه)

شب بود بیابان بود زمستان بود
بوران بود سرمای فراوان بود
یارم در آغوشم هراسان بود
از سردی افسرده و بی‌جان بود
از بهر آن سیمین بر خوشگل
از جسم و جان خود بودم غافل
میکوشیدم بهرش از جان و دل
میبردمش با خود سوی منزل
گیسویش، از باد و باران گشته آشفته
در مویش گویی مروارید غلتان خفته
طی شد راه دشوار، آخر بر من و یار (ادامه)

کاش دوستم داشتی ، می دیدی تنهام
تو باغچه ی لب هام ، گل بوسه می کاشتی
کاش با من بودی ، مثل اون روزها
باز برای فردا ، وعده نمی ذاشتی
وای چه گنه کردم ، رو به تو آوردم
وای ، رو به تو آوردم
عاشق چشماتم ، تنها خاطرخواهتم
وای ، تنها خاطرخواهتم
چشمام پر آبه ، بخت من خوابه
طفلکی قلب من ، بی تو چه بی تابه
قلبم پر خونه ، دل دیوونه
بی تو پریشونه ، هی می گیره بونه
وای چه گنه کردم ، رو به تو آوردم
وای ، رو به تو آوردم
عاشق چشماتم ، تنها خاطرخواهتم (ادامه)

من مستم و مدهوشم
شبگرد قدح نوشم
از طایفه بی خبرانم
دیوانه با نام و نشانم
من قصه نمی دانم
افسانه نمی خوانم
دردی کش میخانه عشقم
در حلقه صاحب نظرانم
مرا می ز جام وفا باید ای می فروشان
مرا خانه میخانه ها باید ای باده نوشان
من از انچه رسوا کند نام عاشق نترسم
و زان می که اتش زند کام عاشق نترسم
بیا ای عشق افسونگر
فراموشم مکن دیگر
تو ای روان من
شور جان من
امید من
در جهان من به زندگانی
تویی که جاودانی (ادامه)

ستاره مرد؛ سپیده دم
چو یک فرشته ماهم
نهاده دیده برهم
میان پرنیان غنوده بود
به آخرین نگاهش… نگاه بی گناهش
سرود واپسین سروده بود:
بین که من از این پس دل درراه دیگر دارم
به راه دیگر شوری دیگر در سر دارم
ز صبح روشن باید ار آن دل بردارم
که عهدی خونین باصبحی روشنتر دارم ؛ آه
به روی او نگاه من ، نگاه او به راه من
فرشتگان زیبا!
به ماتم دل ما …درآسمان هم آوا
دختر زیبا همچون شبنم گلها با برگ شقایق ها بنشین بر بال باد سحر
دختر زیبا چشمان سیه بگشا با روی بهشت آسا بنگر خندانم بار دگر (ادامه)