خـاطـرت آیـد کـه آن شــب
از جـنـگـل هـا گـذشـتـیـم
بـر تــن ســـرد درخـتـان
یــادگــاری مـی نـوشـتـیـم
بـا مـن انــدوه جـدایـــی
نـمـیـدانـی چـه هـا کــرد
نــفـریـن بـه دسـت سـرنـوشـت
تـورا از مــن جــدا کــرد
بـی تـو بـر روی لـبـانـــم
بـوسه پـژمـرده گـشـتـه
بـی تـو از ایـن زنـدگـانی
قــلـبـم آزرده گـشـتـه
بـی تـو ای دنـیـای شــادی
دلــم دریــای درد اســت
چـون کـبـوتـرهـای غـمگـیـن (ادامه)

تورو دوست دارم به گل بهار بارون قسم
به بانگ سحر به اشل میگسارون قسم
به لب های تو به لاله های هم رنگ دل
به چشمان تو به اون بنفشه زارون قسم
شبی چون دختر مهتاب قدم بنی به خانه ی من
به بزم من بیا و ببین صفای آشیانه ی من
شبی چون دختر مهتاب قدم بنی به خانه ی من
به بزم من بیا و ببین صفای آشیانه ی من
ز چشمانم نمی خوانی نگاه عاشقانه ی من
بهار عاشقانه ی من نشسته در ترانه ی من
تورو دوست دارم به گل بهار بارون قسم
به بانگ سحر به اشل میگسارون قسم
به لب های تو به لاله های هم رنگ دل
به چشمان تو به اون بنفشه زارون قسم (ادامه)

در اين دنيا تک و تنها شدم من
گياهي در دل صحرا شدم من
چو مجنوني که از مردم گريزد
چه بي ثمر مي خندم
چه بي اثر مي گريم
به ناکامي چرا رسوا شدم من
چرا عاشق، چرا شيدا شدم من
من آن شيرين اَدا را مي شناسم
من آن زود آشنا را مي شناسم
محبّت بينِ ما کارِ خدا بود
از اينجا من خدا را مي شناسم
چه بي ثمر مي خندم
چه بي اثر مي گريم
به ناکامي چرا رسوا شدم من
چرا عاشق چرا شيدا شدم من
خوش آن روزي که اين دنيا سر آيد (ادامه)

هستی چه بود ، قصه ی پر رنج و ملالی
کابوس پر از وحشتی ، آشفته خیالی
ای هستی من و مستی تو ، افسانه ای غم افزا
کو فرصتی که تا لذتی بریم از شب وصالی
ز هستی ، نصیبم بود درد بی نهایت
چنان نی ، ندارم سر شکوه و شکایت
چرایی غمین ، اقامت گزین به درگاه می فروشان
گریز از محن ، چو من ساغری بزن ، ساغری بنوشان
هستی چه بود ، قصه ی پر رنج و ملالی
کابوس پر از وحشتی ، آشفته خیالی
ای دل ، چه ز جانم خواهی ، ای تن ، ز چه جانم کاهی
ترسم که جهانی سوزد ، از دل چو بر آرم آهی
به دلم نه هوس ، نه تمنا باشد ، چه کنم که جهان همه رویا باشد
بگذر ز جهان همچون من ، افشان به جهانی دامن (ادامه)

بهار من گذشته عشقم افسانه گشته
ز بس در دوريش من خون دل خوردم خدايا
از اين بيگانگي دل خون شدم مردم خدايا
بهار من گذشته وفا افسانه گشته
اگر او نبود اميدي دگر ندارم
به جهان بجز او خيالي به سر ندارم
چه کنم چه کنم که از او خبر ندارم
خون شد به خدا اين دل ز دست غم ها
هر جا بوده من زير و رو کرده ام
به هر کجا من تو را جستجو کرده ام
با اين رنج و افسانه زندگي
من از خدايم تو را آرزو کرده ام
کنون که اين دل نشسته تنها (ادامه)

دلم انداره ی دنیا
غم دنیا تودلم
غم دیروز غم امروز و فردا تو دلم
غم دیروز غم امروز و فردا تو دلم
شب که از ره می رسه یکسره چادر می زنه
غم به اندازه ی تاریکی شب ها تو دلم
صدفم یک صدفه پاکی وبی مروارید
خالی ام دید، غم به وسعت دریا تو دلم
من نه رنجم نه هوس باز نه افسونگر و مست
چه کنم با طپش این همه حاشا تو دلم
یاورم دید، به جان آمده از واژه ی تن
نقش لبخند ،به لب های من اما تو دلم
دلم انداره ی دنیا
غم دنیا تودلم (ادامه)

شنیدم رفتی و همسر گرفتی
خیال عاشقی از سر گرفتی
پرستو بودی و من دام عشقت
نشستی یک زمان و پر گرفتی
شبی از بهر آرایش نشستند
کمون ابروانت را شکستند
به آن پیراهن تور عروسی
گلی را در حریر نقره بستند
گلی را در حریر نقره بستند
میان شاخهُ گل های دسته
عروسان به تختی در نشسته
به جشن نامزدی یک حلقهُ زرد
بر انگشت بلورش حلقه بسته
همه دلگرم عشق و رقص و آواز
دل من میکند سوی تو پرواز
به صد لبخند شرم آلوده گویی (ادامه)

دیگه توی این خونه دلم تنگ اومد
برو درو وا کن صدای زنگ اومد
چقده خوبه وقتی که در وا بشه
گل روی اون خوشگله پیدا بشه
سخته انتظار باشه بیقرار دل من
تنها بمونه پاییز و بهار دل من
سخته انتظار باشه بیقرار دل من
تنها بمونه پاییز و بهار دل من
شب که میشه ..چون همیشه
توی خونه …جای او، بود خالی ..بود خالی (ادامه)

روزی که از تو جدا شم
روز مرگ خنده هامه
روز تنهایی دستام
فصل سرد گریه هامه
توی اون کوچه ی غمگین
جای پای تو مونده
هنوزم اون بید مجنون
عکس قلبتو پوشونده
بعد تو گریه رفیقم
غم تو داده فریبم
حالا من تنها و خسته
توی این شهر غریبم
توی این شهر غریبم
توی این شهر غریبم تو
با خوشحالی و امید
منو تنهایی و حسرت تو
تو باغ پر از گل من
یکی ای تو شهر غربت
روح من همسفر غم (ادامه)

امید جانم ز سفر بازآمد
شکر دهانم ز سفر بازامد
عزیز آن که بی خبر
به ناگهان رود سحر
چو ندارد دیگر دلبندی
به لبش ننشیند لبخندی
چو غنچه ی سپیده دم
شکفته شد لبم ز هم
که شنیدم یارم بازآمد
ز سفر غمخوارم بازآمد
همچنان ، که عاقبت
پس از همه شب بدمد سحر ، ناگهان
نگارِ من ، چنان مهِ نو آمد از سفر
همچنان ، که عاقبت
پس از همه شب بدمد سحر ، ناگهان (ادامه)