حاجيان رخت چو از مكه برند
مدتي در عقبه سر نگرند
تا به جائي كه حرم در نظر است
چشم حجاج به دنبال سر است
من هم از كوي تو گر بستم بار
باز با كوي تو دارم سر و كار
چشم دل سوي تو دارم شب روز
چشم بر كوي تو دارم شب و روز
تو صنم قبله امال مني
چون كنم صرف نظر مال منی  ( ادامه )

تمومه دنیای بابا چراغ روشن فردا
وقتی که خودت نباشی صدات تو گوشمه هرجاه
امدم برات میارم آواز قاصدکا رو
نشونت میدم تمومه پرواز بادبادکا رو
امدم برات میارم ادمای قصه هارو
تمومه شور و نشاط بازیهای بچه هارو
میبرمت باغ قصه که مثل شهر فرنگه
هنوزم تو باغ قصه خواب خرگوشا قشنگه
تمومه دنیای بابا چراغ روشن فردا
وقتی که خودت نباشی صدات تو گوشمه هرجاه
آواز چلچله هارو باید برام بخونی
خیلی چیزای دیگه رو تو باید هنوز بدونی
هرکسی تو بچه گیهاش دائم مثل تو شلوغه
کوچولو یادت باشه که نترسی لولو دوروغه  ( ادامه )

به کجا چنین شتابان ؟
گون از نسیم پرسید
دل من گرفته زینجا
هوس سفر نداری
ز غبار این بیابان ؟
همه آرزویم اما
چه کنم که بسته پایم
به کجا چنین شتابان ؟
به هر آن کجا که باشد به جز این سرا سرایم
سفرت به خیر اما تو و دوستی خدا را
چو از این کویر وحشت به سلامتی گذشتی ( ادامه )

راستی من به که مانم
به که مانم به که مانم
نه بدان سایه شبرنگ که نهان کرده نگه درنگه سنگ
راستی من به که مانم
نه بدان بانگ دلاویز که جان می سپرد در نفس باد
نه به بانگ و نه به فریاد
راستی من به که مانم، به که مانم
نه تو را مانم و دانم که به خود نیز نمانم، راستی من به که مانم
نه تو را مانم و دانم که به خود نیز نمانم
نه سپیدم نه سیاهم ، نه سرودم نه نگاهم
نه یکی نقش پلیدم، نه یکی نقش تباهم
راستی من به که مانم، به که مانم
بی تو ای عشق بسوی که گریزم
با تو ای باد بسوی که شتابم  ( ادامه )

تو به من خندیدی و نمیدانستی
من به چه دلهره
از باغچه همسایه سیب را دزدیدم
باغبان از پی من تند دوید
سیب را دست تو دید
غضب آلوده به من کرد نگاه
سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک
تو که رفتی و هنوز
سالهاست که در گوش من آرام آرام
خش خش گام های تو تکرار کنان میدهد آزارم
و من اندیشه کنان غرق در این پندارم که چرا  ( ادامه )

رفتی و از رفتن تو قلب آینه شکسته
کوچه ها در خلوت شب پنجره ها همه بسته
آسمان خاکستری رنگ بغض باران در نگاهش
خنجری در سینه دارد توده ابر سیاهش
بی تو من از نسل بارانم
چون ابر بهارانم گریانم
بی تو من با چشم گریان سیل غم برد آشیانم
خواب سرخ بوسهایت می نشیند بر لبانم  ( ادامه )

من می دونم که حرفات دروغه فریبه
اون نگاه قشنگت فریبه دروغه
تو می گفتی که با من می مونی
که با من می خونی
قصه عشق و رویا تمومش دروغه فریبه دروغ
اما تو امروز دستات تو دست یار غریبست
فردا می دونم چشمات اسیر چشمای مست هزار دیگست
حرفات می دونم همش فریبه همش دروغه
من می دونم که حرفات دروغه فریبه
اون نگاه قشنگت فریبه دروغه
تو می گفتی که با من می مونی
که با من می خونی  ( ادامه )

به آلبوم شبی تا سحر نظر کردم
به یاد عمر گذشته شبی سحر کردم
به یادبود عزیزان دمی به سر بردم
شبی دو مرتبه با عمر رفته سر کردم
به هر دری که شدم بی نتیجه برگشتم
دری گشوده نشد خویش در به در کردم
مناظری ز حیات گذشته را دیدم
بدیدم آن همه باز دیده پُر گوهر کردم
نشان کودکی از مام خسته پرسیدم
دوباره دیدنی از چهره پدر کردم
به هر دری که شدم بی نتیجه برگشتم
دری گشوده نشد خویش در به در کردم
هی
هنوز آن همه خاطرات در یاد هست
اگرچه بر سر آن زندگی هدر کردم  ( ادامه )

بادبادک ها
تا افق پله به پله
شب به نرمی گام برداشت
در کنار پله ها فانوس روشن بود
بادبادک های بازیگوش دم تکان دادند
بادبادک رفت بالا قرقره از غصه لاغر شد
بادبادک جان چه می بینی از آن بالا؟
در میان جاده ها آیا غباری هست ؟
بر فراز تخت سنگ آیا نشان از نعل اسب تک سواری هست؟
بادبادک جان ببین آیا بهاری هست؟
بادبادک جان ببین آیا جای پایی سبز خواهد شد؟
بر سر سفره بغض سنگینی برایم لقمه می گیرد
بادبادک جان ببین پیک امید آیا روی دوشش کوله باری هست؟ ( ادامه )

خیال کردم تو هم درد آشنایی
به دل گفتم تو هم همرنگ مایی
خیال کردم تو هم در وادی عشق
اسیر حسرت و رنج و بلایی
ندونستم تو بی مهرو وفایی
نفهمیدم گرفتار هوایی
ندونستم پس دیدار شیرین
نهفته چهره تلخ جدایی
تو که گفتی دلت عاشق ترینه
دلت عاشق ترین قلب زمینه
همیشه مهربونه با دل من
برای قلب تنهام همنشینه
چرا پس به تیغ بی وفایی
شده قربانیت بی خون بهایی
نفهمیدی امید نا امیدی
رها کردی دلم رفتی کجایی
ز بس آزار دادی روز و شب دل
دل دیوانه ام آخر شد عاقل
دل غافل شد عاقل دست برداشت  ( ادامه )