دانلود جدیدترین آهنگ های ایرانی

بعد از این بگذار قلب بی‌قراری بشكند
گل نمی‌روید، چه غم گر شاخساری بشكند
باید این آیینه را برق نگاهی می‌شكست
پیش از آن ساعت كه از بار غباری بشكند
گر بخواهم گل بروید بعد از این از سینه‌ام
صبر باید كرد تا سنگ مزاری بشكند
شانه‌هایم تاب زلفت را ندارد، پس مخواه
تخته‌سنگی زیر پای آبشاری بشكند
كاروان غنچه‌های سرخ، روزی می‌رسد
قیمت لبهای سرخت روزگاری بشكند

وقتی از چشم تو افتادم دل مستم شکست 
عهد و پیمانی که روزی با دلت بستم شکست 
ناگهان دریا ! تو را دیدم حواسم پرت شد 
کوزه ام بی اختیار افتاد از دستم شکست 
در دلم فریاد زد فرهاد و کوهستان شنید 
هی صدا در کوه،هی “من عاشقت هستم”

شکست بعد ِ تو آیینه های شعر سنگم میزنند 
دل به هر آیینه ،هر آیینه ایی بستم شکست 
عشق زانو زد غرور گام هایم خرد شد 
قامتم وقتی به اندوه تو پیوستم شکست
وقتی از چشم تو افتادم نمیدانم چه شد

پیش رویت آنچه را یک عمر نشکستم شکست …

بی قرار توام و در دل تنگم گله هاست

آه، بی تاب شدن عادت کم حوصله هاست

مثل عکس رخ مهتاب که افتاد در آب

در دلم هستی و بین من و تو فاصله هاست

آسمان با قفس تنگ چه فرقی دارد

بال وقتی قفس پر زدن چلچه هاست

بی تو هر لحظه مرا بیم فرو ریختن است

مثل شهری که به روی گسل زلزله هاست

باز می پرسمت از مساله و دوری عشق

و سکوت تو جواب همه ی مساله هاست

دلم گرفته ای دوست ! هوای گریه با من

گر از قفس گریزم ،کجا روم کجا من؟

نه بسته ام به کس دل، نه بسته کس به من دل

چو تخته پاره بر موج…رها رها رها من!

زمن هر انکه او دور چو دل به سینه نزدیک

به من هر انکه نزدیک،از او جدا جدا من…

هر جا چراغی روشنه از ترس تنها بودنه
ای ترس تنهای من اینجا چراغی روشنه
اینجا یکی از حس شب احساس وحشت می کنه
هرروز از فکر سقوط با کوه صحبت می کنه
جایی که من تنها شدم شب قبله گاهه آخره
اینجا تو این قطب سکوت کابوس طولانی تره
من ماه میبینم هنوز این کور سوی روشنه
اینقدر سو سو می زنم شاید یه شب دیدی منو

وفا دار تو بودم تا نفس بود
دریغا همنشینت خار وخس بود
دلم را باز گردان باز گردان
همی جان سوختنت بس بود
درون سینه آهی سرد دارم
دلی پژمرده ،رنگی زرد دارم
ندانم عاشقم مستم چه هستم
همی دانم دلی پر درد دارم
کسی مانند من تنها نمانده
به راه زندگانی وا نمانده
خدا را در صفای کاروان ها
غریبی در بیابان جا نماند
لب خشکم ببین چشم ترم را
بیا از باده پر کن ساغرم را
دلم در تنگنای این قفس مرد
رسید آن دم که بگشایی پرم را

واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می‌کنند
چون به خلوت می‌روند آن کار دیگر می‌کنند
مشکلی دارم ز دانشمند مجلس بازپرس
توبه فرمایان چرا خود توبه کمترمی‌کنند
گوییا باور نمی‌دارند روز داوری
کاین همه قلب و دغل در کار داور می‌کنند
یا رب این نودولتان را بر خر خودشاننشان
کاین همه ناز از غلام ترک و استر می‌کنند
ای گدای خانقه برجه که در دیر مغان
می‌دهند آبی که دل‌ها را توانگر می‌کند
صبحدم از عرش می‌آمد خروشی
عقل گفت قدسیان گویی که شعر حافظ از بر می‌کنند

یه روزی اومد كنارم گفت گلم با تو بهارم
گفت نری تو از كنارم میمیرم تنها نزارم
اومدی تو سرنوشتم قلب من گفت تو بهشتم
بی خبر از سرنوشتم با گذاشتم تو بهشتم
قلب و روحم مال اون شد جسم و جونم مال اون شد
حالا كه میخوام بمونه بگه قدرم رو میدونه
پشت با زد به دل من خنجرها زد به دل من
أره اون رفت از كنارم ولی زندست تو خیالم

من که رفتم بنویسید دمش گرم نبود
بنویسید صدا بود ولی نرم نبود
خانه در خاک خدا داشت ، تماشایی بود
بنویسید دو خط مانده به تنهایی بود
بنویسید که با ماه ،کبوتر می چید
از لب زاغچه ها بوسهء باور می چید
بنویسید که با چلچله ها الفت داشت
اهل دل بود وَ با فاصله ها نسبت داشت
دلش از زمزمهء نور عطش می بارید
ریشه در ماه ، ولی روی زمین می جوشید
بنویسید زبان داشت ولی لال نشد
بنویسید که پوسید ولی کال نشد
پُرِ طوفان غزل بود ولی سیل نداشت
بنویسید که دل داشت ولی میل نداشت
پنجه بر پنجرهء روشن فردا می زد
وسعت حوصله اش طعنه به دریا می زد
بنویسید به قانونِ عطش ، آب نداد
و کسی کودک احساسش را تاب نداد
سرد و سرما زده از سمت کویر آمده بود
کودکی بود که در هیاتِ پیر آمده بود
تا صدای دل خود چند تپش فاصله داشت
گاه با فلسفهء عشق کمی مسئله داشت……..

به سان کوه بودم در دامان صحرا
میان دشت ناپیدا و دامانم پـر از لاله
ز سـبـزی و ز آلاله ولی افسوس و صد افسوس
در این عصر پریشانی میان یخبندان بـاورها
میان باد ســــرگردان در این گرداب تنهایی
در این غوغای نامردی دو رنگی ها با دلم کردند
دلم را از کینه آکندند بـهارم را به یغما بــردند
سرم را بر سنگ سائیدند به تاوان گناهی که نکردم
مـرا در آتش انداختندشدم تنها،

شبیه کوه های دور دست…