Tag:اشعار فریدون مشیری

نگاهش در جهان راز در پرواز و، دستش چهره پردازِ جهانی راز. نگاهش تا نهانگاهِ نهادِ آدمی پویا حقیقت را و خوبی را به هر جا هر زمان جویا. نگاهش خوشتر از خورشید بر هر ذرّه می تابید نگاهش تار و پود سنگ را می دید، می کاوید. پرندین زلفکانش، پرفشان در باد شکوفان گونه …
Continue reading اشعار فریدون مشیری – کمال الملک

دست مرا بگیر که آب از سرم گذشت خون از رخم بشوی که تیر از پرم گذشت سر بر کشیدم از دل این دود ، شعله وار تا این شب از برابر چشم ترم گذشت شوق رهایی ام درِ زندانِ غم شکست بوی خوش سپیده دم از سنگرم گذشت با همرهان بگوی : (( سراغ …
Continue reading اشعار فریدون مشیری – دست مرا بگیر

با چشم و دلی ، ز مهر سرشار پرسید چگونه می‌سرایی ؟ در چنبر عالم زمینی یک‌باره چه می‌شوی هوایی ؟ ناگاه ز کدام زخمه ، گردد چنگ دلت از نوا ، نوایی ؟ جانت ز کدام جلوه یابد این نقش و نگار کبریایی ؟ گر نیست لطیفه بهشتی ور نیست ودیعه خدایی با پردگیانِ …
Continue reading اشعار فریدون مشیری – ماییم و نوای بی نوایی

معنای زنده بودن من، با تو بودن است. نزدیک، دور سیر، گرسنه رها، اسیر دلتنگ، شاد آن لحظه ای که بی‌ تو سر آید مرا مباد! مفهوم مرگ من در راه سرفرازی تو، در کنار تو مفهوم زندگی‌ است. معنای عشق نیز در سرنوشت من با تو، همیشه با تو، برای تو، زیستن.

موج، می آمد، چون كوه و به ساحل می خورد ! از دل تیره امواج بلند آوا، كه غریقی را در خویش فرو می برد، و غریوش را با مشت فرو می كشت، نعره ای خسته و خونین ، بشریت را، به كمك می طلبید : – « آی آدمها … آی آدمها … » …
Continue reading اشعار فریدون مشیری – آی آدمها

به سنگ ساحل مغرب شكست زورق مهر پرندگان هراسان، به پرس و جورفتند هزار نيزه زرين به قلب آب شكست فضاي دريا يكسره به خون و شعله نشست به ماهيان خبر غرق آفتاب رسيد نفس زنان به تماشای حال او رفتند ز ره درآمد باد به هم بر آمد موج، درون دريا آشفت ناگهان، گفتی …
Continue reading اشعار فریدون مشیری – هزار اسب سپید

موج ز خود رفته رفت ساحل افتاده ماند . اين، تن فرسوده را،پاي به دامن كشيد؛ و آن سر آسوده را،سوي افق ها كشاند. ساحل تنها، به درد در پي او ناله كرد: موج سبكبال من،بي خبر از حال من، پاي تو در بند نيست.بر سر دوشت، چو من، كوه دماوند نيست. هستم اگر می …
Continue reading اشعار فریدون مشیری – موج ز خود رفته رفت

جام دريا از شراب بوسه خورشيد لبريز است ، جنگل شب تا سحر تن شسته در باران ، خيال انگيز ! ما ، به قدر جام چشمان خود ، از افسون اين خمخانه سرمستيم در من اين احساس : مهر مي ورزيم ، پس هستيم !

خورشيد ، در آفاق مغرب بود و ، جنگل را ، – تا دور دست كوه – در درياي آتش شعله ور مي كرد . اينجا و آنجا ، مرغكي تنها ، رها در باد . بر آب هاي نيلي دريا گذر مي كرد ! دريا ، گرسنه ، تشنه ، اما سر به سر …
Continue reading اشعار فریدون مشیری – دام

سلام دريا، سلام دريا، فشانده گيسو! گشوده سيما ! هميشه روشن، هميشه پويا، هميشه مادر، هميشه زيبا ! سلام مادر، كه مي تراود، نسيم هستي، زتار و پودت . هميشه بخشش، هميشه جوشش، هميشه والا، هميشه دريا ! سلام دريا، سلام مادر، چه مي سرائي؟ چه مي نوازي ؟ بلور شعرت، هميشه تابان، زبان سازت، …
Continue reading اشعار فریدون مشیری – سلام

رميده از عطش سرخ آفتاب كوير غريب و خسته رسيدم به قتلگاه امير زمان، هنوز همان شرمسار بهت زده زمين ، هنوز همين جان سخت لال شده جهان هنوز همان دست بسته ي تقدير هنوز ، نفرين مي بارد از در و ديوار هنوز ، نفرت از پادشاه بد كردار هنوز وحشت از جانيان آدمخوار …
Continue reading اشعار فریدون مشیری – امیر کبیر

ما که می‌خواستیم خلق جهان دوست باشند جاودان با هم ما که می‌خواستیم نیکی و مهر حکم رانند در جهان با هم شوربختی نگر که در همه عمر خود نبودیم مهربان باهم: ای شمایان که باز میگذرید بعد ما زیر اسمان با هم گر رسید ان دمی که ادمیان دوست گشتند و همزبان با هم …
Continue reading اشعار فریدون مشیری – با گذشت یاد کنید