می‌بینم صورتمو تو آینه
با لبی خسته می‌پرسم از خودم
این غریبه کیه ؟ از من چی می‌خواد ؟
اون به من یا من به اون خیره شدم ؟
باورم نمیشه هر چی می بینم
چشامو یه لحظه رو هم می ذارم
به خودم می‌گم که این صورتکه
می‌تونم از صورتم ورش دارم
می‌کشم دست‌ام‌و روی صورت‌ام
هر چی باید بدونم دست‌ام می‌گه
من‌و توی آینه نشون می‌ده
می‌گه: این تو ای نه هیچ کس دیگه
جای پاهای تموم قصه‌ها   ( ادامه )

تو هم با من نبودی
مثل من با من
و حتا مثل تن با من
تو هم با من نبودی
آن که می‌پنداشتم باید هوا باشد
و یا حتا، گمان می‌کردم این تو
باید از خیل خبرچینان جدا باشد
تو هم با من نبودی
تو هم با من نبودی
تو هم از ما نبودی
آن که ذات درد را باید صدا باشد
و یا با من، چنان هم‌سفره‌ی شب
باید از جنس من و عشق و خدا باشد  ( ادامه )

والا پیام‌دار محمد گفتی که یک دیار
هرگز به ظلم و جور نمی‌ماند برپا و استوار
آن‌گاه تمثیل‌وار
کشیدی عبای وحدت
بر سر پاکان روزگار
در تنگ پرتبرک آن نازنین عبا ( ادامه )

شنبه روز بدی بود، روز بی‌حوصله‌گی
وقت خوبی که می‌شد غزلی تازه بگی
ظهر یک‌شنبه‌ی من جدول نیمه‌تموم
همه خونه‌هاش سیاه روی خونه جغد شوم
صفحه‌ی کهنه‌ی یادداشتای من
گف دوشنبه روز میلاد من ئه
اما شعر تو می‌گه که چشم من
تو نخ ابره که بارون بزنه
آخ اگه بارون بزنه
آخ اگه بارون بزنه  ( ادامه )

یه شب مهتاب ماه میاد تو خواب
منو میبره کوچه به کوچه
باغ انگوری باغ آلوچه
دره به دره صحرا به صحرا
اون جا که شبا پشت بیشه‌ها
یه پری میاد ترسون و لرزون
پاشو میذاره تو آب چشمه
شونه‌ می‌کنه موی پریشون
یه شب مهتاب ماه میاد تو خواب
منو می‌بره ته اون دره
اون‌جا که شبا یکه و تنها
تک‌ درخت بید شاد و پرامید
می‌کنه به ناز دسشو دراز
که یه ستاره بچکه مث یه چیکه بارون  ( ادامه )

توی قاب خیس این پنجره‌ها
عکسی از جمعه‌ی غم‌گین می‌بینم
چه سیاه ئه به تن‌اش رخت عزا
تو چشاش ابرای سنگین می‌بینم
داره از ابر سیا خون می‌چکه
جمعه‌ها خون جای بارون می‌چکه
نفس‌ام در نمی‌آد، جمعه‌ها سر نمی‌آد
کاش می‌بستم چشامو، این ازم بر نمی‌آد
داره از ابر سیا خون می‌چکه
جمعه‌ها خون جای بارون می‌چکه
عمر جمعه به هزار سال می‌رسه
جمعه‌ها غم دیگه بی‌داد می‌کنه  ( ادامه )

تورا دوست دارم چون لحظه شوق
در گشودن هدیه ای که نمی دانم چیست
دوستت دارم
چون غوغای درون و لرزش دست و دل در آستانه دیداری
دوستت دارم
چون گفتن شکر خدا زنده ام
گفتی: اگر تو را از دست دهم، خواهم مرد
نه تو زنده می مانی  ( ادامه )

وقتی که بچه بودم
پرواز یک بادبادک میبردت از بامهای سحرخیری پلک
تا نارنجزاران خورشید
وقتی که بچه بودم
خوبی زنی بود که بوی سیگار میداد و
اشکهای درشتش از پشت عینک با قرآن میآمیخت
آه آن روزهای رنگین
آه ان روزهای کوتاه
وقتی که بچه بودم
آب و زمین و هوا بیشتر بود و
جیرجیرک شبها در خاموشی ماه آواز میخواند
وقتی که بچه بودم   ( ادامه )

بوی عیدی، بوی توپ، بوی کاغذ رنگی
بوی تند ماهی دودی، وسط سفره‌ی نو
بوی خوب نعنا ترخون سر پیچ کوچه‌ها
بوی یاس جانماز ترمۀ مادر بزرگ
با اینا زمستونو سر میکنم
با اینا خستگیمو در می‌کنم
شادی شکستن قلک پول
وحشت کم شدن سکه‌ی عیدی از شمردن زیاد
بوی اسکناس تا نخورده‌ی لای کتاب
با اینا زمستونو سر میکنم
با اینا خستگیمو در می‌کنم
فکر قاشق زدن یک دختر چادر سیاه
فکر قاشق زدن دختر ناز چشم سیاه
شوق یک خیز بلند از روی بُته‌های نور
برق کفش جفت شده تو گنجه‌ها  ( ادامه )

زردها بیهوده قرمز نشدند
قرمزی رنگ نیانداخته بیهوده بر دیوار
صبح پیدا شده اما آسمان پیدا نیست
صبح پیدا شده اما آسمان پیدا نیست
گرده روشنی مرده برفی . همه کارش آشوب
بر سر شیشه هر پنجره بگرفته قرار
زردها بیهوده قرمز نشدند
قرمزی رنگ نیانداخته بیهوده بر دیوار
صبح پیدا شده اما آسمان پیدا نیست
صبح پیدا شده اما آسمان پیدا نیست
گرده روشنی مرده برفی . همه کارش آشوب ( ادامه )