پای در زنجیر پرواز میکنم
با غمهای درون اوج میگیرم
با شکستهایم به پیش میتازم
با اشکهایم سفر میکنم
با شکستهایم به پیش میتازم
با اشکهایم سفر میکنم
با صلیبم به قله قلب انسان صعود میکنم
با صلیبم به قله قلب انسان صعود میکنم
با صلیبم به قله قلب انسان صعود میکنم  ( ادامه )

گرم و زنده بر شنهای تابستان زندگی را بدرود خواهم گفت
گرم و زنده بر شنهای تابستان زندگی را بدرود خواهم گفت
تا قاصد میلیونها لبخند گردم
تابستان مرا در بر خواهد گرفت و دریا دلش را خواهد گشود
تا قاصد میلیونها لبخند گردم
تابستان مرا در بر خواهد گرفت و دریا دلش را خواهد گشود
زمان در من خواهد مرد و من بر زمان خواهم خفت  ( ادامه )

هرچند ز کار خود خبر دار نیم
بیهوده تماشاگر گلزار نیم
در حاشیه ی کتاب
بی کار نیم اگر چه در کار نیم
امروز در این شهر چو من یاری نی
آورده به بازار و خریداری نی
آنکس که خریدار بدو رایم نی
وانکس که بدو رای خریدارم نی ( ادامه )

بده … بدبد! بده … بدبد!
چه امیدی؟ چه ایمانی؟
کَرَک جان! خوب می‌خوانی
من این آواز پاکت را دراین غمگین خراب آباد
چو بوی بال های سوخته ات پرواز خواهم داد
گرت دستی دهد با خویش در دنجی فراهم باش
بخوان آواز تلخت را،
ولیکن دل به غم مسپار
کرک جان! بنده‎ی دم باش
بده … بد بد
ره هر پیک و پیغام خبر بسته‌ست
نه تنها بال و پر، بال نظر بسته‌ست
قفس تنگ است و در بسته‌ست
کرک جان! راست گفتی، خوب خواندی، ناز آوازت  ( ادامه )

Every morning you greet me
Small and white
Clean and bright
You look happy to meet me
Blossom of snow may you bloom and grow
Bloom and grow forever
Edelweiss, Edelweiss
Bless my homeland forever
Blossom of snow may you bloom and grow
Bloom and grow forever
Edelweiss, Edelweiss
Bless my homeland forever  ( ادامه )

در روزهای آخر اسفند
در نیم‌روز روشن
وقتی‌ بنفشه‌ها را
با برگ و ریشه و پیوند و خاک
در جعبه‌های کوچک چوبین جای می‌دهند
جوی هزار زمزمه‌ی درد و انتظار
در سینه می‌خروشد و بر گونه‌ها روان
ای کاش آدمی
وطن‌اش را هم‌چون بنفشه‌ها
می‌شد با خود ببرد هر کجا که خواست
در روشنایی باران
در آفتاب پاک
در روزهای آخر اسفند
در نیم‌روز روشن
وقتی‌ بنفشه‌ها را   ( ادامه )

بازم صدای نی میاد
آواز پی در پی میاد
لطفعلی خانم کی میاد؟
لطف‌علی‌خان بوالهوس
زن و بچه‌ات رو بردن طبس
طبس کجا؟ اینجا کجا؟
بازم صدای نی مییاد
آواز پی در پی می‌آد  ( ادامه )

جغد بارون‌ خورده‌ئی تو کوچه فریاد می‌زنه
زیر دیوار بلندی یه نفر جون می‌کنه
کی می‌دونه تو دل تاریک شب چی می‌گذره؟
پای برده‌های شب اسیر زنجیر غم ئه
دل‌ام از تاریکی‌ها خسته شده
همه‌ی درها به روم بسته شده
من اسیر سایه‌های شب شدم
شب اسیر تور سرد آسمون؛
پا به پای سایه‌ها باید برم
همه شب به شهر تاریک جنون
دل‌ام از تاریکی‌ها خسته شده
همه‌ی درها به روم بسته شده ( ادامه )

کوچه ها باریکن دکونها بسته اس
خونه ها تاریکن طاقها شکسته اس
از صدا افتاده تار و کمونچه
مرده می برن کوچه به کوچه
نگاه کن مرده ها به مرده نمی رن
حتی به شمع جون سپرده نمی رن
شکل فانوسی ان که اگه خاموشه
واسه نفت نیست، هنوز یه عالم نفت توشه
جماعت من دیگه حوصله ندارم
به خوب امید و از بد گله ندارم  ( ادامه )

تو فکر یک سقف ام یک سقف بی‌روزن
یک سقف پابرجا محکم‌تر از آهن
سقفی که تن‌پوش هراس ما باشه
تو سردی شب‌ها لباس ما باشه
سقفی اندازه‌ی قلب من و تو
واسه لمس تپش دل‌واپسی
برای شرم لطیف آینه‌ها
واسه پیچیدن بوی اطلسی
زیر این سقف با تو از گل، از شب و ستاره می‌گم
از تو و از خواستن تو، می‌گم و دوباره می‌گم؛
زندگی‌مو زیر این سقف با تو اندازه می‌گیرم
گم می‌شم تو معنی تو، معنی تازه می‌گیرم  ( ادامه )