اگر همه قصه‌اند من یه حماسه هستم
یه قله زیر پامه یه دریا توی دستم
زخم ستبر کوهم بزرگم و عمیقم
زبون خشم آبم نثار بی‌دریغم
آبشار انتهای رود قدیمیم من
یه قطره درشته گرم و صمیمیم من
همیشه سربزیرم اگر چه سر بلندم
یه عاشقم که آسون به هر چی دل می‌بندم   ( ادامه )

ای که حرف همه عالم شده آوازه تو
خودمو دوست دارم اما نه به اندازه تو
فرق بین تو و این آدما فرق شب و روزه
تو چراغ جستجویی که تو لحظه ها می سوزه
بی تو دنیاها تماشا ندارن
شبا دلگرمی به فردا ندارن
تو اگه جاری نباشی مثل رود
قطره ها راهی به دریا ندارن
تو بخوای زشتیا زیبایی میشن
لحظه ها خوب و تماشایی میشن
تو اگه معنی زندگی باشی
جمله ها دشمن تنهایی میشن  ( ادامه )

سهم من بوسه گل نیست
سهم من زخم یه خاره
سهم من کجا نسیمه
سهم من موج و غباره
کسی در منه که غمگینه همیشه
دلی که تنها باشه
جز این نمیشه
کسی نیست سر روی شونم بذاره
شاخه ای گل روی خونم بیاره
کسی نیست که بشکنه تنهاییم و
تا میون آشیونم بذاره
خیلی تنهام خیلی تنهام چه کنم
ای خدا با کوه غمهام چه کنم
خیلی تنهام خیلی تنهام چه کنم
ای خدا با کوه غمهام چه کنم
تکیه کردم تکیه بر عشق  ( ادامه )

دلی که دلدار داره
نازش خریدار داره
عزیز هر انجمنه
رونق بازار داره
دل که بی دلدار باشه
از همه بیزار باشه
فرقی براش نمیکنه
گل باشه یا خار باشه
گل باشه یا خار باشه
ای شوخ مرا چشم تو سرگردون کرد
در پیچ و خم زلف تو در زندون کرد
در حق دل من این ستم بود که دل
نیش سخن از تو دید و نوش جون کرد
ای کاش دلم تو رو گواهی می داد
یا این که شهادت شفاهی می داد
یا این که سر مرا که بی سامان است  ( ادامه )

خونه خالی خونه غمگین
خونه سوت و کوره بی تو
رنگ خوشبختی عزیزم
دیگه از من دوره بی تو
مه گرفته کوچه هارو
اما سایه ی تو پیداست
میشنوم صدای شب رو
میگه اون که رفته اینجاست
تو با شب رفتی و با شب
میای از دیار غربت
توی قلب من میمونی
پر غرور و پر نجابت
تو با شب رفتی و با شب  ( ادامه )

چشمات و وا کن که سحر
تو چشم تو بیدار بشه
صدا بزن اسممو تا
زمستونم بهار بشه
وقتی تو نیستی تو خونه
یه غم نه صد غم چیزی نیست
توی دلم میگم که کاش دلم هزار هزار بشه
اون که میون من و تو خط جدایی کشیده
دل میگه نفریش کنم به دردمون دچار بشه
سر به ستاره میزنم
سکهء ماهو میشکنم  ( ادامه )

من همینم اگه زشتم اگه خوشگل
من همینم اگه آسون اگه مشکل
من همینم اگه خاموش اگه روشن
من همینم اگه خارم اگه گلشن
کسی نیست شب رو با من سر بکنه
کسی نیست بغضمو باور بکنه
غریبه تو از راه دور اومدی
غریبه تو از پیش نور اومدی
غریبه به جون هر دومون قسم
که تبار عاشقا کم شده کم  ( ادامه )

تو اگه قصه بخوای دل پر غصه بخوای
همه شهر برات قصه میگن
قصه از این دل پر غصه میگن
پس بزار منم برات قصه بگم
بگم ای همدم من توی این دشت بزرگ که بهش دنیا میگن
چرا من مثل یک شب کور سیاه باید از نور گریزون باشم
یا چرا مثل یک زنبور نحیف باید از باد هراسون باشم
چرا پس دست نوازشگر باد خرمن زلف منو شونه نکرد
یا چرا شادی دنیای شما تو دل غم زده ام خونه نکرد
چرا من مثل یک خنیا گر پیر باید از دور زمان دور باشم
یا که چون شبنم پاکیزه صبح خالی از تابش یک نوری باشم   ( ادامه )

اونی که میخواستی تو غبارا گم شد
مرغی شد و پشت حصارا گم شد
اسم تو رو رو بال مرغا نوشت
رو کنده ی سبز درختا نوشت
یه روز که بارون میومد بهش گفت
یه روز دیگه رو موج دریا نوشت
دریا با موجاش اون رو از خودش روند
مرغ هوا گم شد و اون رو گریوند
اونی که میخواستی تو غبارا گم شد
مرغی شد و پشت حصارا گم شد
باد اومد و تو جنگلها قدم زد
اسم تو رو از همه جا قلم زد
ببین جدایی چه به روزش آورد  ( ادامه )

رفتی و بی تو دلم پر درده
پاییز قلبم ساکت و سرده
دل که می گفتم محرمه با من
کاشکی می دیدی بی تو چه کرده
ای که به شبهام صبح سپیدی
بی تو کویری بی شامم من
ای که به رنجام رنگ امیدی
بی تو اسیری در دامم من
با تو به هر غم سنگ صبورم
بی تو شکسته تاج غرورم
با تو یه چشمه چشمهء روشن
بی تو یه جادم که سوت و کورم  ( ادامه )