تو این شبهای خط خطی ستاره های پاپتی
گم شدن اون نیست توی راه فانوسک رفاقتی
به هر کی می خوای دل بدی دل می کنه به راحتی
دنیا چه آلوده شده به سمّ بی صداقتی
پاهای عشق و عاشقی تاول زده بگی نگی
انگار تموم زندگی گرفته بوی کهنگی
پاهای عشق و عاشقی تاول زده بگی نگی
انگار تموم زندگی گرفته بوی کهنگی
چرا ستاره پرپره قفلی به روی هر دره
هر شب هوای رابطه از شب پیش ابری تره
چرا دلم رو هیچ کسی تا شهر عشق نمی بره
چرا کسی نمی دونه خونه ی عشق کدوم وره   ( ادامه )

به سرزمین عشق ما کجا شد آن ترانه ها
چرا شکست نشانه ها هوای یاد یار کو ؟
در این شب گلایه ها من و تو مانده ایم جدا
به چشم انتظار ما شقایق بهار کو ؟
بگو بگو که چاره چیست از عاشقی نشانه نیست
خانه اگرچه خانه نیست مرا به خانه ام ببر
جز تو مرا بهانه نیست هوایی عاشقانه نیست
زمزمه ی ترانه نیست مرا به خانه ام ببر
در این غروب لحظه ها که می رود ز دست ما
ز رهگذار عمر چرا سپیده ای سفر نکرد
به چاوشان ره بگو ز سرزمین آرزو   ( ادامه )

دیری ست که در غربت تو خسته ترینم
ای خانه ی دلدادگی و عشق یقینم
دیری ست که من دل شده ای گوشه نشینم
آواره ی بی موطن این پاک زمینم
با تو مرا عاشقی و لحظه ی شیرین
ای عشق من وجان من همدم دیرین
با تو مرا شور دگر نغمه ی دیگر
ای وسوسه ی بودن من موطن غمگین
گفتم ز غمت ای یار بی تاب و توانم
از عشق تو دل کندن هرگز نتوانم
گفتی منم آن خسته ی افتاده در بند
گفتم که نهم در عشق من هستی و جانم
با تو مرا عاشقی و لحظه ی شیرین
ای عشق من وجان من همدم دیرین  ( ادامه )

دلم می خواد بهار بیاد شکوفه ها به بار بیاد
تو این دیار غم نباشه
مِهر و صفا تو هیچ دلی کم نباشه
دلم می خواد با هم باشیم
مثل گذشته های دور یکی باشیم
رها باشیم ، رها باشیم ، رها باشیم
دلم می خواد کینه ها از دلم بره
عشق بیاد به دیدنم
ظلم بره ستم بره ستم بره
دلم می خواد توی رگم بجای خون مِهر تو بود
توی دل پُرتپشم تصویری از روی تو بود
دلم می خواد با هر نفس اسمتو فریاد می زدم   ( ادامه )

بشناس مرا حکایتی غمگینم
افسانه ی تیره ی شبی سنگینم
تلخم که درم شکسته ام مسمومم
ای دوست شناختی مرا ، من اینم
من اینم و غرق خستگی آمده ام
ویرانم و از شکستگی آمده ام
از شهر یگانگی فراموشش کن
از شهر هزار دستگی آمده ام
از شهر یگانگی فراموشش کن
از شهر هزار دستگی آمده ام
آنجا با هر که زیستم کشت مرا
هر همخونی به خونی آغشت مرا
صدها دستی که دوست می خواندمشان   ( ادامه )

توی خاک باغ خونه یه روزی دست زمونه
ما رو کاشت با مهربونی پیش هم مثل دو دونه
ما تو باغ مأوا گرفتیم بارون اومد پا گرفتیم
دو تایی تو خاک باغچه ریشه کردیم جا گرفتیم
غافل از رنگ گلامون غم فردای دلامون
غافل از رنگ گلامون غم فردای دلامون( ادامه ) 

تو سینه این دل من میخواد آتیش بگیره
مونده سر دو راهی چه راهی پیش بگیره
یکی حالا پیدا شده قدراونو میدونه
رگ خواب یارمنو رقیب من میدونه
یکی حالا پیدا شده قدراونو میدونه
رگ خواب یارمنو رقیب من میدونه
وای دارم آتیش میگیرم
دیگه ازغصه و غم دلم میخواد بمیرم
وای اگه برگرده پیشم
براش پروانه میشم
ازش جدا نمیشم  ( ادامه )

مرا ببین مرا ببین که فارغم ز هر یقین
که از تو می رسد به من ای تو تمام ذات کین
تو ای همه حضور شر مرا ببین چه پر ثمر
شکفتم از زخم تبر مرا ببین که من زنم
نه بیش از این نه کمترم خود منم من این زنم
نه از جهان دیگرم
منم یکی از این هزار از این هزار بی شمار
که عزم خود نهاده بر شکست تو به کارزار
نه میل تو نه حکم تو مرا به پرده می برد
دست من از این کز تو پرده ز پرده می درد
گمان مبر که من دگر رخت سیاه کنم به بر
سیاهی از تو می رسد خیال من خیال پر   ( ادامه )

رویش ناگزیر
ببین سر سبز و خوش رنگو برومندم
ببین پر برگ و پر شاخ و تنومندم
اگر چه زخمی اند ز تیر و تبرداران
ولیکن ریشه در خاک دارند
چو اینم من
شکوهمندم
گیرم که در باورتان به خاک نشسته ام
و ساقه های جوانم از ضربه های تبرهاتان زخم دار است
با ریشه چه می کنید
چه می کنید   ( ادامه )

اومدم پاک کنم اشک ماهو از رو گونه ش
باز بیان ستاره ها سربذارن رو شونه ش
اومدم موجُ ببخشم به سکوت برکه
آفتابُ رها کنم از قفس شبونه ش
مث چشمه روشنم
دل سنگُ میشکنم
پر حسّ ِ رفتنم
میخونم واسه کویر
واسه اون خاک اسیر
از بهار ناگزیر ( ادامه )