خسته و دربه در شهر غمم
شبم از هرچه شبه سیاه تره
زندگی زندون سرد کینه هاست
رو دلم زخم هزارتا خنجره
چی میشد اون دستای کوچیکو گرم
رو سرم دسته نوازش میکشید
بستر تنهایو سرد منو
بوسه گرمی به اتش میکشید
چی میشد تو خونه ی کوچیک من
غنچه های گل غم وا نمیشد
چی میشد هیچکسی تنها نمیزاشت
جز خدا هیچ کسی تنها نمیشد
من هنوز دربه در شهر غمم
شبم از هرچه شبه سیاه تره
زندگی زندون سرد کینه هاست (ادامه)

از تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران
رفتم از کوی تو لیکن عقب سر ، نگران !
ما گذشتیم و گذشت آنچه تو با ما کردی
تو بمان و دگران ، وای بحال دگران !
دلِ چون آینه ی اهل صفا میشکنند
که ز خود بی خبرند این ز خدا بی خبران
سهل باشد همه بگذاشتن و بگذشتن
کین بُوَد عاقبت کار جهانِ گذران
کین بُوَد عاقبت کار جهانِ گذران
گردش چرخ به کامم کردی
قرعه ی بخت به نامم کردی
خواجه بفروختی ام صد ره و باز
به یکی حلقه ، غلامم کردی
به یکی حلقه ، غلامم کردی
باده به جامم کردی ،باده به جامم کردی
باده به جامم کردی ،باده به جامم کردی (ادامه)

شهر من ، شهر من ، شهر خوب من ، شهر تهران
قلب من ، قلب من ، دور از تو می میرد این سان
آوای تو هر دم طنین می افکند در گوشم
اما من دور از تو چنین پژمرده و خاموشم
شهر من ، چه شهریست ، شهر کودکی و افسانه
شهر من ، چه شهریست ، شهر مادر است و خانه
شهر من ، شهر من ، شهر خوب من ، شهر تهران
قلب من ، قلب من ، دور از تو می میرد این سان
زمانی ، گذشته را در خاطرم می آوری
زمانی ، آینده را با غم ها و شادی ها
شهر من ، شهر من ، دلم هوای تو را دارد
عشق من چون باران روی آسمانت می بارد
گه تلخی ، گه شیرین ، گه اندک و گهی بسیاری
گه چون غم یا شادی ، درون سینه ام جا داری
اکنون من آوازی برای شهر خود می خوانم
این آواز ، آوازیست که من از شهر خود می دانم (ادامه)

خدایا تو خود این وجود مرا
سراسر همه تار و پود مرا
به عشق و مستی سرشتی اگریا
غم عشق او از سرم کن به در
یا که صبرم عطا کن یا نصیبم نما
بینمش یک نظر،یا که دردم دوا کن
چرا به نگاهش به چشم سیاهش
تو این همه مستی دادی
از آنهمه مستی تو هستی مارا
به باده پرستی دادی
حالا که جز غم نصیبم ندادی
راهی به کوی حبیبم ندادی
صبرم عطا کن، دردم دوا کن
چرا تو به جای وفا و محبت
به او رخ زیبا دادی
به او سر زلف شکسته
برای شکسته دل من دادی (ادامه)

غم و غصه توی قلبوم لونه کرده
ای خدا دلوم پر درده
نمی سازه با ما دنیا
دیگه بر نمی گردوم به آشیونه
ای خدا کسی چه می دونه
غم و تنهایی دل را
خدایا ما به درگاه تو چی بوده گناهم
که باید یا بسوزم یابسازم
ما جوونم آشیونم شده ویرون
غروب توی کوهستون منم نالون
که سرگردون هی منالم
از این دنیا دلوم تنگه
دله یارمو از سنگه خدایاگله دارم (ادامه)

ای همسر آزرده ی من
ای لاله ی پژمرده ی من
آخر لبت آمد به فریاد
از رشک من نفرین به من باد
آخر دل پاکت شکستم
با سنگ غم ای داد و بیداد
گر بر تو کردم بد گمانی
بر من ببخشا ای که داری
آتش این عشق سوزان
شعله زد بر دشت من
اکنون خریدار وفایم
پوزش به لب افتم به پایت
تا نخندی من نخندم
گر بخشکد اشک من (ادامه)

تا شدم حلقه به گوش در میخانه عشق
هر دم از نو غمی آ ید به مبارک بادم
رفتم رفتم تا شویم دست از رسوا یی
نفرین نفرین بر مستی داد از شیدا یی
رفتم که رها شوم از عشق تو و فتنه تو
داد از دل من که بود در دست غمت به گرو
رفتم رفتم تا شویم / دست از رسوا یی
نفرین نفرین بر مستی / داد از شیدا یی
ازتو گذشتم بهر کسی عمر گران با غم گذرد
ای دل غافل شکوه مکن شکوه مکن این هم گذرد
به معجزت شویم دامان / که بگذرم از این طوفان
حکایت سوز و سازم / خدا کند یادت آ ید …آه ه ه
رفتم که رها شوم از عشق تو و فتنه تو
داد از دل من که بود در دست غمت به گرو (ادامه)

باز ای الهه ی ناز با دل من بساز
کین غم جانگداز برود زبرم
گر دل من نیاسود از گناه تو بود
بیا تا ز سر گنهت گذرم
باز می کنم دست یاری به سویت دراز
بیا تا غم خود را با راز و نیاز
ز خاطر ببرم
گر نکند تیر خشمت دلم را هدف
به خدا همچو مرغ پر شور شعف
به سویت بپرم
آن که او
به غمت دل بندد
چون من کیست؟
ناز تو
بیش از این
بهر کیست؟
تو الهه ی نازی در بزمم بنشین
من تو را وفا دارم بیا که جز این (ادامه)

هوس میکده داره، دل دیوونه ی من
نمی دونه بی تو ایام بهارو چه کنه
آخه باز خونه خرابه، غم عشق تو بگو
دل آشفته ی بی صبرو قرارو چه کنه
می دونی که هر شبی دیوونه ی تو
مست مست می آد به سوی خونه ی تو
می دونی که هر شبی دیوونه ی تو
مست مست می آد به سوی خونه ی تو
ای مسافر ای عزیزم، ای بهار آرزویم
بی تو هر شب غم نشسته، در کنارم روبرویم
بغض تنهایی شکسته، ناله ات را در گلویم
هوس میکده داره، دل دیوونه ی من
نمی دونه بی تو ایام بهارو چه کنه
آخه باز خونه خرابه، غم عشق تو بگو
دل آشفته ی بی صبرو قرارو چه کنه
می دونی که هر شبی دیوونه ی تو
مست مست می آد به سوی خونه ی تو
می دونی که هر شبی دیوونه ی تو
مست مست می آد به سوی خونه ی تو (ادامه)

دیگه ندارم طاقت موندن
من این شهر و رها می کنم از درد شبونه
دل موطن من مرده ز بیداد زمونه
ایران ایران، سرم روی تن من
نباشه گر که بیگانه بشه هم وطن من
ایران ایران سرم روی تن من
نباشه گر که بیگانه بشه هم وطن من
اگه خاک من از دست بره جایی ندارم
دلم می میره از غصه دیگه نایی ندارم
بجز نام تو ای مام وطن ای موطن من
دگر بر روی لب های خدا، وایی ندارم
ایران ایران، سرم روی تن من
نباشه گر که بیگانه بشه هم وطن من
ایران ایران، سرم روی تن من
نباشه گر که بیگانه بشه هم وطن من
دیگه ندارم، طاقت موندن
من این شهر رو رها می کنم از درد شبونه  (ادامه)