Tag:شعر

لب های تو لب نیست ! عذابیست الهی باید که عذابی بچشم گاه به گاهی در لحظه دیدار تو ، گفتم که بعید است چشمان تو من را نکشاند به تباهی لب های تو نایاب تر از آب حیات است تو سوزن پنهان شده در خرمن کاهی این کار خدا بوده که یکباره بیفتد در …
Continue reading لب های تو

هیچکس حاضـر نشد این قصـه را باور کند جای من باشد، دو روز از زندگی را سر کند در مسـیـر بـاد پـایـیـزی شکفـتـم! لاجـرم میـرسد از راه تا این غـنـچـه را پـرپـر کنـد تـک درختـی بـودم و هر کاروانـی که رسید خـستـگـی آورد بـلـکـه در کـنــارم در کـنـد بـارگــاهـی در مـیـان مـردمـی غـم پــرورم هرکسی …
Continue reading هیچکس حاضر نشد

آنـقـدر دیـر آمـدی تا عـاقـبـت پـایـیــز شـد کاسـه ی صبـرم از این دیـر آمدن لبریـز شد تیـر دیوانـه شـد و مـرداد هم از شهـر رفـت از غمـت شـهـریــور بیچـاره حلـق آویـز شـد مـهـر بـا بی مـهـری و نامهـربـانـی میـرسـد مـهـربـانـی در نـبـودت انـدک و نـاچـیـز شـد بی تـو یک پاییـز ابرم، نم نم باران کجاست؟ …
Continue reading عاقبت پاییز شد

من از چه چیز تو ای زندگی کنم پرهیز که انعطاف تو، یکسان نشسته در هر چیز تفاهمی است میان من و تو و گل سرخ رفاقتی است میان من و تو و پاییز به فصل فصل تو معتادم ای مخدر من به جوی تشنه ی رگ های من بریز بریز نه آب و خاک، …
Continue reading پرهیز از زندگی

کاش بارانی ببارد قلب ها را تر کند بگذرد از هفت بند ما، صدا را تر کند قطره قطره رقص گیرد روی چتر لحظه ها رشته رشته مویرگ های هوا را تر کند بشکند در هم طلسم کهنه ی این باغ را شاخه های خشک و بی بار دعا را تر کند مثل طوفان بزرگ …
Continue reading کاش بارانی ببارد

شاعری خسته ام از دست تو بیمار منم راوی چشم تو در این همه اشعار منم گفته بودم همه جا وصف نگاه تو ولی زخمی حادثه ی چشم تو این بار منم میهمان شب و مهتابم و تا وقت سحر همدم لب به لب بسته ی سیگار منم کوه سنگی شده معبود من ای وای..اگر …
Continue reading شاعری خسته ام

حال ما با دود و الکل جا نمی آید رفیق زندگی کردن به عاشق ها نمی آید رفیق روحمان آبستن یک قرن تنها بودن است طفل حسرت نوش ما دنیا نمی آید رفیق دست هایت را خودت “ها”کن اگر یخ کرده اند از لب معشوقه هامان “ها” نمی آید رفیق هضم دلتنگی برای موج‌ها آسان …
Continue reading حال ما با دود و الکل جا نمی آید رفیق

تو را آن گونه می‌خواهم که باغی باغبانش را شبیه مادر پیری که می‌بوسد جوانش را تو را در یک شب بارانی غمگین سرودم که نمی‌دانم زمانش را، نمی‌یابم مکانش را من آن سرباز دلتنگم، که با تردید در میدان برای هیچ و پوچ از دست خواهد داد جانش را پریشانم شبیه پادشاهی خفته در …
Continue reading تو را آن گونه می‌خواهم

درد من را بگذارید به شیدایی خویش ساغرم را بگذارید به اغوایی خویش چه هراسی ست مرا درد دمادم بدهند؟ خو گرفته به غمم صرف شکیبایی خویش عشق فرموده که رسوای جهانی بشوم حال من را بسپارید به رسوایی خویش همچو فواره که در اوج بیفتد ز غرور در سقوطم ز نفس های تماشایی خویش …
Continue reading درد من را بگذارید به شیدایی خویش

پریشان تو ام هرچند می دانم نمی دانی چه حالی دارد ای گیسوکمند من پریشانی سرانجام دل شوریده ام را می توان فهمید از آن چشمان مست و تیغ های ناب زنجانی من از اول اسیر بوسه و آغوش بودم، آه خصوصا بوسه ی شیرین شورانگیز پنهانی زبان عشق اگر مردم بلد بودند می دیدند …
Continue reading اسیر بوسه و آغوش

می خواهم از نگاه تو هر اتفاق را هر اتّفاق تازه و دور از فراق را امروز در پیاله ی رنگین کمان بریز باران نوبهاری این اشتیاق را با چشم خود به قهوه ی تلخم شکر بریز روشن کن از شرار محبّت اجاق را ای روشنای سبزه و مهتاب، می شود خاموش کرد با تو …
Continue reading می خواهم از نگاه تو

شکسته – بسته بگویم سلام ریحانه سلام ای غزل ناتمام ریحانه ستاره بودی و دستان بخت من کوتاه نچیدمت اگر از پشت بام ریحانه حلال هر چه غزل نوش کرده ای از من اگر چه چشم تو کردم حرام ریحانه تو مثل دختر نارنجی ای ترنج ترین به روی شانه ی باغ « قوام » …
Continue reading سلام ریحانه