دیده بگشا ای به شهدِ مرگِ نوشینت رضا
دیده بگشا بر عدم ای مستیِ هستی فزا
دیده بگشا ای پس ازسوء القضا حسن القضا
دیده بگشا ازکرم ، رنجورِ دردستان علی
بحر ِمرواریدِ غم ، گنجورِ مردستان علی
دیده بگشا رنجِ انسان بین و سیلِ اشک وآه
کبرِ پُستان بین و جامِ جهل و فرجامِ گناه
تیر و ترکش ، خون وآتش ، خشمِ سرکش ، بیمِ چاه
دیده بگشا بر سِتم ، دراین فریبستان علی
شمعِ شبهای دژم ، ماهِ غریبستان علی ( ادامه )
دیده بگشا نقشِ انسان ماند باجامی تهی
سوخت لاله مرد لیلی ، خشک شد سروِ سهی
زآگهی مان جهل ماند و جهل ماند از آگهی
دیده بگشا ای صنم ای ساقیِ مستان علی
تیره شد از بیش و کم ، آیینة هستان علی
