وقتی رفت حاشیه درختامون طلایی بود
ماه تو آسمون بود و قحطی روشنایی بود
وقتی رفت غبار نشست رو رویاهای اطلسی
دیگه هیچکسی نشد عاشق چشمای کسی
وقتی رفت دریا دیگه به ماهیا نگاه نکرد
ماه دیگه در نیومد ستاره ادعا نکرد
وقتی رفت حاشیه درختامون طلایی بود
ماه تو آسمون بود و قحطی روشنایی بود
وقتی رفت لونه هیچ پرنده ای چراغ نداشت
واسه درد دل دلم هیچکسی رو سراغ نداشت ( ادامه )
وقتی رفت پرنده های کوچه بی دونه شدن
عابرا رفتنشو دیدن و دیوونه شدن
وقتی رفت حاشیه درختامون طلایی بود
ماه تو آسمون بود و قحطی روشنایی بود
وقتی رفت یه قطره اشک از شهر چشماش جاری بود
همونو ازش گرفتمآخه یادگاری بود
وقتی رفت
