من اگه خدا بودم شهر بم هرگز نمي لرزيد
نيمه شب اون غنچه ي نوزاد از نگاه مرگ نمي ترسيد
من اگه خدا بودم مادراي دجله ي خونين، نمي مردند
از فرات سرخ آلوده نو عروسا ماهي مرده نمي خوردند
من اگه خدا بودم دختراي اورشليم و غزه و صيدا
جاي حکم تيرُ نارنجک ترانه مي نوشتند روي ديوارا
هر کسي جاي خدا بود شاهد اين روزگار و اين زمين زار
دست کم معجزه اي مي کرد براي بچه هاي بي کسُ بيمار
اگه کفره کلام من يکي حرفي بگه بهتر
وگرنه بازي واژه نمي بازم من ِ کافر
صداي زنگ بي رحمي سر هر کوچه و برزن
به گريه ميرسه از درد، دل سنگ و دل آهن
اگه ديوار کجي ها رفته بالا تا ثريا ( ادامه )
دست معمار خدا بود خشت اول منُ ما
چه عيبي داشت اگه فردا جهان بهتر از اين مي شد
خدا مي رفت و يک مادر پرستار زمين مي شد
اگه کفره کلام من يکي حرفي بگه بهتر
وگرنه بازي واژه نمي بازم من ِ کافر
صداي زنگ بي رحمي سر هر کوچه و برزن
به گريه ميرسه از درد دل سنگُ دل آهن
من اگه خدا بودم شهر بم هرگز نمي لرزيد
