باور کن صدامو باور کن، صدایی که تلخ و خسته س
باور کن قلبمو باور کن، قلبی که کوهه اما شکسته س
باور کن دستامو باور کن، که ساقه ی نوازشه
باور کن چشم منو باور کن، که یک قصیده خواهشه
وسوسه ی عاشق شدن، التهاب لحظه هامه
حسرت فریاد کردن، اسم کسی با صدامه
اسم تو هر اسمی که هست مثل غزل چه عاشقانه است
پر وسوسه مثل سفر، مثل غربت صادقانه است ( ادامه )
باور کن اسممو باور کن، من فصل بارون برگم
مطرود باغ و گل و شبنم، درختم درخت خشکی تو دست تگرگم
باور کن همیشه باور کن، که من به عشق صادقم
باور کن حرف منو باور کن، که من همیشه عاشقم
