زبانم را نمی فهمی تو خطم را نمی خوانی
چنان بیگانه ای حتی که نامم را نمی دانی
تو آنقدر گیج و گنگی در پلیدی های این غربت
که بیداری و قلب عاشق ما را نمی بینی
دل تو رفته در خواب و خیالت مست این رویا
سراسیمه رهایی در پی پس کوچه های سرد این دنیا
نگاه خسته ی ما را نمی بینی شتاب ثانیه ها را نمی بینی
امید و آرزوهای ز هم بگسسته ی فردای دنیا را نمی بینی ( ادامه )
من از بیگانگی های عجیب و پوچ این ملت ندارم انتظاری
از این ماتم که همچون من تو هم غربت نشینی و زبانم را نمی فهمی
چنان بیگانه ای حتی که نامم را نمی دانی
