دل خون شد از امید و نشد یار یار من
ای وای بر من و دل امیدوار من
ای سیل اشک، خاک و جودم بباد ده
تا بر دل کسی ننشیند غبار من
از جور روزگارچه گویم؟ که در فراق
هم روز من سیه شد و هم روزگار من
زین پیش صبر بود دلم را، قرار نیز
یارب، کجا شد آن همه صبرو قرار من؟
نزد یک شد که خانه ی عمرم شود خراب ( ادامه )
رحمی بکن، و گرنه خرابست کار من
گفتی: برو،هلا لی وصبراختیار کن
وه چون کنم؟ که نیست بدست اختیارمن
