ای دلبر من که سفر رفتی
از کنج دلم چه بی خبر رفتی
ای نامهربون چه بلا بودی
بر گردن من طوق طلا بودی
من انگشتر و تو نگین من
در کنارتم نازنین من
از نوای من تو بگو
از وفای من تو بگو
من مستم و دل دیوونۀ تو
این دل میگیره خدا بونۀ تو
گلی رفت و تو از کنار من رفتی ( ادامه )
از این دل بیقرار من رفتی
دلم گرفته ای دوست ! هوای گریه با من گر از قفس گریزم ،کجا روم کجا من؟ نه بسته ام به کس دل، نه بسته کس به من دل چو تخته پاره بر موج…رها رها رها من! زمن هر انکه او دور چو دل به سینه نزدیک به من هر انکه نزدیک،از او جدا جدا من… به…
فرصت شمار صحبت کز این دو راه منزل چون بگذریم دیگر نتوان به هم رسیدن نتوان به هم رسیدن دل آسمان خون چکان شد از این غم زمین یکسر آتشفشان شد از این غم نه فرصت که پیراهن تو ببویم نه مرهم که بر دل گذارم نه مهلت که در ماتم تو بمویم نه رخصت…
غروب شد و دوباره باز هوای تو زد به سرم من موندم و خیال تو با این دل در به درم غروب شد و بازم دلم به فکرته به یادته نگاه بی قرار من تو حسرت نگاهته خسته شدم از این همه تنهایی و نبودنت منتظر تو موندن و هیچ وقت تو رو ندیدنت خسته…
انگار همین دیروز بود که اولین بار اینجا نشسته بودیم آروم منو تو با هم تنها روزای بی تکرار و آرامش حرفامون ما و یه چطر بسته قدم زدن تو بارون تو با من زندگی کردی دل من با تو صادق بود تمومه جمله های تو پُر از عطر شقایق بود تو با من زندگی…
دلم هوس یک دوست قدیمی کرده یک رفیقِ شش دانگ یک آرامِ دل ، کسی که امتحانش را در رفاقت پس داده و دیگر محک زدن و زیر و رو کردنی در کار نباشد رفیقی که من نگویم و او بشنود… بخندم و حجم بغضم را در خنده ام ببیند… رفیقی که بگویمش برو ،…